إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٤ - باب پنجاهم در توحيد و معرفت رب مجيد

(و مسما) ى آن را مشركست و عبادت دو چيز را نموده (زيرا اسم را يكى و معنى را يكى حساب كرده) و هر كه عبادت نمايد معنا و مسمائى كه اسم (اللَّه و غيره از اسماء الحسنايش) بر آن دلالت ميكند خدا را عبادت نموده و اين است دين من و دين آباء من.

و منقولست كه مردى بخدمت حضرت صادق ٧ آمد و گفت مرا دلالت كن بخداوند كه او چه چيز و چگونه است؟ زيرا جمعى از ملحدين و منكرين وجود خدا با من بسيار مجادله و مباحثه مينمايند و مرا حيران كرده‌اند و بشك و ترديد انداخته‌اند، آن حضرت فرمود: هرگز بكشتى سوارشده‌اى؟ گفت بلى، فرمود آيا كشتى با بودن تو شكسته است كه مضطرب شده باشى و هيچ چاره‌اى از براى نجات خود ندانى و كشتى ديگرى هم نباشد كه تو را از اين بلا برهاند و شناگرى هم نباشد كه مانع غرق شدن تو شود؟ گفت بلى، فرمود آيا در آن موقع فكر كردى كه كسى هست قادر بنجات تو باشد؟ گفت بلى، فرمود:

همان خداى قادر است كه ميتواند تو را نجات دهد در چنين وقتى كه نجات دهنده‌اى نيست و ميتواند بفرياد تو برسد در چنين جايى كه فريادرسى نيست.

و مرويست در تفسير وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ*[١] يعنى نشناختند خدا را حق شناختنش و تعظيمش نكردند حق عظمتش و عبادتش ننمودند آنچنان كه بايد او را عبادت كرد.

وصيّت و نصيحت فرمود حضرت امير المؤمنين ٧ بفرزند أرجمندش حضرت امام حسن ٧: اى فرزند خداى تو بزرگتر از اين‌

[١]. ٩١- الانعام