إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٥ - باب پنجاهم در توحيد و معرفت رب مجيد

است كه بدستگاه شنوائى و بينائى او را ثابت كنى، و آن حضرت هر گاه مبالغه در حمد الهى مينمود ميگفت: سبحان من اذا تناهت العقول في وصفه كانت حائرة دون الوصول اليه و تبارك من إذا عرفت الفطن في تكيّفه لم يكن لها طريق اليه غير الدلالة عليه، و كافيست در توصيف الهى فرمايش خودش كه فرموده:

لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ[١] آن خداى يكتا را هيچ مثل و مانندى نيست و او (بسخنان و بكردار بندگان) شنوا و بينا است.

چنين گويد (ديلمى) دواى قلوب در هفت چيز است، تفكر و تدبّر در طرق سلامت و پيرو قوّه عقليه بودن، ترك متابعت هواى نفس، قرائت قرآن با تدبّر در معانى آن، خالى نگهداشتن شكم (از حرام) بيدارى در شب (براى عبادت و نماز شب) تضرّع بدرگاه الهى در سحرها، و همنشينى با علما و صلحا نمودن، و هر كه ملزم كند خود را بآداب قرآن و ياد گرفتن معانى آن، و عمل بمضامين آن و سنّت پيغمبر و ائمه : نمايد خداوند قلبش را بنور ايمان نورانى فرمايد و براهين و دلايل را بر او روشن فرمايد، و قرار ميدهد گفتار و كردارش را نمونه حق (كه ديگران از او سرمشق گيرند و اتمام حجّتى باشد براى آنها) و شاعر هم باين موضوع اشاره ميكند بقولش:

كمست كسى كه ضامن انجام دادن اعمال خير شود و (ليكن) هر كه ضامن شد اثر جميل و آثار خير در صورتش ظاهر ميگردد.

و فرمود نبى اكرم ٦ ستون خانه پايه‌هاى آنست و ستون‌

[١]. ٩- الشورى