إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٣ - باب هفتم در آمال و آرزوها
باب هفتم در آمال و آرزوها
ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ[١] اى رسول ما اين كافران را (كه ايمان نمىآورند) بخور و خواب طبيعت و لذت حيوانى واگذار تا آمال و اوهام دنيوى آنان را غافل گرداند پس زود باشد نتيجه اين كامرانى بيهوده را بيابند.
و فرمود رسول خدا ٦ مىآيد اجل و مرگ پيش از رسيدن انسان بآرزوهايش.
و فرمود حضرت أمير ٧ در باره آرزو: اگر بندهئى بچشم بصيرت مدت عمر و رفتار آن را كه او را بفنا و نيستى ميكشاند بنگرد، آرزو و فريب آن را دشمن ميدارد و از آن دورى نموده و انديشهاش را بآن مشغول نميگرداند.
و فرمود آن حضرت پير مىشود پسر آدم و دو خصلت در او جوان ميگردد: حرص: و طول امل.
و فرمود بترسيد از خدا چه بسيار آرزو دارندهئى كه بآمال و آرزوى خودش نرسيده، و جمعكننده مالى كه نخورده آن را و چه بسا از حرام جمع كرده باشد و يا حق واجب آن را نداده باشد، پس گناه آن را براى خود گذارده و بوزر و وبال آن گرفتار مىشود، و به پروردگار وارد مىشود در حالتى كه سخت محزون است و تأسف ميخورد.
[١]. ٢- الحجر