إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨٤ - باب پنجم ياد عذاب و آخرت
قدم نهاده و سرمايه خوشبختى خويش را بباد فنا دهد. دشمنترين مردان در نزد خداوند بندهايست كه خداوند او را بخودش واگذارده و توفيق بدست آوردن سعادت را از او سلب نمايد بطورى كه در امر دين و دنيا از راه راست قدم بيرون نهاده بىراهنما سير مىكند، اگر بسوى زراعت و كشت دنيا دعوت شود عمل ميكند، و اگر بسوى زراعت و كشت آخرت دعوت شود كاهلى مينمايد مانند آنست كه آنچه در امر دنيا ميكند بر او واجب است و آنچه از امر آخرت بتأخير مياندازد از او ساقط است.
مردمان، بدانيد زمانى مىشود كه كسى از فتنه و فساد آن نجات و رهائى نمىيابد مگر مؤمن خدا پرست بىنام و نشان كه اگر در مجالس حاضر گردد كسى او را نشناسد و اگر غائب باشد كسى در صدد جستجويش بر نيايد، اين چنين اشخاص چراغهاى هدايت و نشانههاى روشن هستند براى روندگان در شب تاريك، در ميان مردم براى فتنه و فساد و سخن چنين رفت و آمد نميكنند، عيبها و بديهاى خلق را آشكار نمىسازند، سفيه و بيهودهگو نيستند، خداوند درهاى رحمتش را بروى آنها ميگشايد و سختى عذابش را از آنها برطرف ميگرداند.
اى مردم زود است كه زمانى بر شما بيايد كه اسلام در آن سرازير شود مانند برگشتن ظرف كه آنچه در آنست بريزد، از اسلام جز اسم و از قرآن جز درس و از ايمان جز رسم باقى نماند، آن وقت است كه خداوند بندگانش را امتحان فرمايد.
اى مردم خداوند شما را پناه داده از اينكه بشما ظلم و ستم كند ولى پناه نداده از اينكه امتحان كند پس اگر در زمان فتنه و فساد مبتلا و گرفتاريد بشما ستم نكرده بلكه ميخواهد شما را بيازمايد تا مؤمن حقيقى