دنيا كوچ نموده بسراى هميشگى خواهد رفت) و روشندل چشمش را درست باز كرده (فنا و نابودى آن را) مى‌بيند و ميداند كه در پى دنيا سراى ديگريست، پس بينا با نظر افكندن از دنيا دورى ميجويد و بآن دل نمى‌بندد، و كور توجهش بآن است. و بينا (كه ميداند دنيا جاى ماندن نيست) از آن براى سفر آخرت توشه بر ميدارد. و كور (چون دنيا را جاى هميشگى تصور ميكند) براى دنيا توشه تهيه مينمايد.

و فرمود آن حضرت زهد و دل نبستن بدنيا كم كردن آرزوها است و شكر بر نعمتهاى خداوند و اجتناب و دورى از حرامها است، پس اگر باين سه چيز دست نيافتيد و نتوانستيد هر سه را انجام دهيد دو تاى از آن‌ها را ترك ننمائيد (اول) حرام بر شكيبائى شما غلبه پيدا نكند (كه مرتكب حرام شويد) (دوم) سپاسگزارى از نعمتهاى خداوند را فراموش نكنيد، زيرا اگر مخالفت نموديد خداوند بوسيله پيغمبران و كتابهاى آسمانى كه آشكار و هويدا در دسترس همه شما است جاى عذر براى شما باقى نگذاشته (كه عذر بياوريد ما نميدانستيم و كسى بما نگفت).

و فرمود آن حضرت اى گروه مردم همانا دنيا سراى گذر است و آخرت قرارگاه هميشگى، پس از گذرگاه براى قرارگاهتان توشه برگيريد و خارج نمائيد دلهاى خود را از دنيا پيش از آنكه بدنهاى شما را از آن بيرون برند زيرا براى آخرت آفريده شده‌ايد و در دنيا بمعرض آزمايش هستيد، و هر گاه مردى بميرد فرشتگان گويند چه پيش فرستاده؟ و دنيا پرستان از مردم گويند: از ثروت چه باقى گذاشته؟ پس قسمتى از اموال خود را پيش فرستيد و انفاق كنيد كه نفع بريد، جز اين‌