و: يا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمِينَ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ‌[١] (آن روز خطاب شود) اى بندگان صالح من امروز شما را هيچ ترسى و حزنى نخواهد بود، آنان كه بآيات ما ايمان آوردند و تسليم امر ما شدند (بهمه خطاب رسد) كه شما با همسرانتان مسرور و شادمان در بهشت جاويد وارد شويد. و: وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ‌[٢] و آن روز بهشت را براى اهل تقوى نزديك آرند تا هيچ از آن دور نباشند (و رنج حركت نكشند) اين بهشت همانست كه وعده شد بر همه بندگانى كه بدرگاه خداوند پناه برده و نفس را از حرام نگهداشتند و آن كس كه از خداى مهربان در باطن ترسيد و با قلب خاشع و نالان بدرگاه او باز آمد.

پس مأيوس و نااميد نفرموده كسى را از فضل و رحمت خودش و بسط و پهن نموده بخشش و رحمت را و وعده بهشت و وعيد از آتش داده براى آنكه بندگان بين خوف و رجا باشند، همچنان كه روايت شده اگر در قيامت و زن شود خوف و ترس بنده مؤمن، با رجا و اميدواريش هر آينه مطابق يك ديگر است، و هر گاه ترس بنده براى آخرتش بسيار گرديد ميكشاند او را بسوى سلامتى (دار السلام) و نجات (و خوشوقت ميگردد بسعادتى كه هرگز سختى بعد از آن نبيند) همچنان كه خداوند سبحان در بعضى از كتابهاى نازل‌شده‌اش فرموده قسم بعزت و جلال خودم جمع نميكنم براى بنده مؤمن خوف و

[١]. ٦٧- الزخرف

[٢]. ٣١- ق