إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦٤ - باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
بر ايشان نازل مىگردد، وقتى كه (اغنياء و امراء) غنائم را ثروت خود دانستند، و امانت را غنيمت (و جزو اموال خود دانستند و بصاحبش رد نكردند) و صدقه را ضرر و غرامت شمردند، و مردانشان اطاعت زنان نمودند، و جفا به پدران كردند، و نافرمانى مادران نمودند، و طرح دوستى انداختند با رفقاى بد (اخلاق و بيدينى) و فريادها زدند در مساجد (و گويند زنده باد و مرده باد) و اكرام كرده شدند مردان از ترس شرّ و بديشان، و اراذل و اوباش رئيس مردم شدند، و لباسهاى حرير پوشيدند، و زنان خواننده را گرفتند، و شراب آشاميدند، و زنا را شيوع دارند، پس مراقب باشند كه در چنين زمانى بادهاى سرخ خطرناك ميوزد، و خوفهاى بيموقع واقع شود، و چه بسا بعضى مسخ گردند، و بلا برايشان نازل خواهد شد و بذلّت و خوارى گرفتار ميشوند و دشمنان بر آنها مسلط ميگردند و كسى نباشد آنها را يارى نمايد.
باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
فرمود حضرت لقمان (ع) بفرزندش: اى فرزند مبادا خروس از تو عاقلتر باشد و توجهش بنماز بيش از تو باشد، آيا نمىبينى كه ميخواند در مواقع نماز، و در سحرها بانك ميزند و حال آنكه تو خواب هستى، اى فرزند هر كه زبان خود را نگه نداشت (از حرفهاى بيهوده و لغو) پشيمان مىشود، و هر كه با مردم مراء و جدال كند ناسزا ميشنود، و هر كه بمحلهاى متهم برود مردم گمان بد در حق او برند، و هر كه دوستى كرد