و فرموده است خداوند وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ[١] شما مؤمنان هرگز نبايد با ظالمان همدست و دوست باشيد و گر نه آتش كيفر آنان در شما هم خواهد گرفت‌ وَ لا تَطْغَوْا فِيهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِي‌[٢] طغيان و سركشى مكنيد از اوامر من و گر نه مستحق خشم و غضب من ميشويد، بخدا قسم فاسد نميشود امور مردم مگر بفساد اين دو طائفه مخصوصا آنهائى كه در حكم و قضاوت ظلم كنند و حق را بناحق دهند و رشوه بگيرند براى حكم دادن. چنان كه أبو نواس هم ميگويد:

إذا خان الأمير و كاتباه‌		و قاضى الأمر داهن في القضاء
فويل ثمّ ويل ثمّ ويل‌		لقاضى الأرض من قاضى السّماء

زمانى كه خيانت كرد أمير و نويسندگان او، و قاضى در قضاوتش ظلم نمود و حق را پايمال كرد، پس واى بر آنها واى بر آنها واى بر آنها چه ميكنند در مقابل قضاوت قاضى آسمان (خداوند عادل).

و روايت شده آيه: لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ‌[٣] (اى رسول ما هرگز مردمى كه ايمان بخدا و روز قيامت آورده‌اند چنين نخواهى يافت كه دوستى با دشمنان خدا و رسول كنند) نازل شده در شأن كسانى كه رفت و آمد دارند با سلاطين و اهل ظلم (كه آنها را سرزنش ميفرمايد كه اگر ايمان داشتيد چنين نبوديد) و فرمود آن حضرت: اسلام اقرار بزبان است، و ايمان اقرار بقلب، و تقوى عمل كردن باعضا و جوارح است پس چگونه مسلمان است‌

[١]. ١١٥- هود

[٢]. ٨٢- طه

[٣]. ٢٢- المجادله