و نوشت يكى از بزرگان براى پادشاهى بعدالت رفتار كن با رعيت، و بزير دستان رحم كن، و ظلم و تعدّى بر آنها منما و خود را بهتر و بالاتر از آنها مدان، و قبر خود را فراموش مكن كه منتهاى امر تو همانست بدرستى كه مى‌آيد تو را مرگ اگر چه عمرت بسيار طولانى شود، و بدان حساب اعمال در پيش دارى و قيامت وعده‌گاه تو است، و مغرور بسلطنت خود مباش زيرا در دست ديگران بود و بتو رسيده و زود باشد از تو هم بديگرى برسد، پس هوشيار باش و پيش فرست براى خود خيرات و مبرات و اعمال نيكو را كه در قيامت حاضر و آماده خواهى ديد و زاد و توشه برگير از دنيائى كه دار غرور است براى بهشتى كه دار فرح و سرور است، و عبرت بگير از مردمانى كه پيش از تو بودند كه جمع نمودند اموال دنيا را، و عمارات و بناهاى جديد ميساختند و مردان را اطراف خود جمع ميكردند و با اين حال نتوانستند مرگ را از خود دفع نمايند و مصيبات و حوادث را طرد كنند، پس مغرور مباش بدنيائى كه خداوند راضى نشده كه جزاى اعمال اولياء خودش باشد و عذاب دشمنانش شود، و پند بگير از قول شاعر كه ميگويد:

و كيف يلذ العيش من كان موقنا		بأنّ المنايا بغتة ستعاجله‌
و كيف يلذّ العيش من كان مؤمنا		بأنّ إله الخلق لا بدّ سائله،
و كيف يلذّ العيش من كان صائرا		إلى جدث يبلى الثياب منازله‌
و كيف يلذّ النّوم من أثبتوا له‌		مثاقيل أوزان الّذى هو فاعله‌

چگونه لذيذ است عيش آن كسى كه يقين دارد مرگ او ناگهان‌