دنيا با حسرت خارج شديد و رهين اعمال خود گرديديد، سپس عرضه ميداشت: أللهم أدخل عليهم روحا منك و سلاما منّا و منك يا أرحم الراحمين و گفت عبد اللَّه الجرهمى كه از آن كسانيست كه بسيار عمر طولانى كرد، تشييع كردم جنازه‌اى را پس مرا گريه گرفت و اين شعر را خواندم:

يا قلب إنّك في الدنيا لمغرور		فاذكر و هل ينفعنّ اليوم تذكير
فبينما المرء في الأحياء مغتبطا		إذ صار في الرّمس تعفوه الأعاصير
يبكى الغريب عليه ليس يعرفه‌		و ذو قرابته في الحىّ مسرور
فاسترزق اللَّه خيرا و ارضينّ به‌		فبينما العسر إذ دارت مياسير

اى قلب بدرستى كه تو در دنيا هر آينه مغرورى، پس عبرت بگير از اين جنازه و بياد قيامت خود باش كه اگر امروز عبرت نگيرى و متذكر نشوى آن هنگامى كه بزير خاك پنهان شدى ديگر فائده‌ئى ندارد، آرى غريبان بر اين جنازه گريه مى‌كنند و حال آنكه او را نمى‌شناسند و خويشان او مسرور و خوشحالند از مردن او، يكى از همراهان جنازه گفت آيا ميدانى اين شعر را كه گفته؟ گفتم نميدانم. گفت صاحب همين جنازه گفته است، و تو غريبى و بر او گريه ميكنى و اهل بيت او خورسندند براى خاطر اموالى كه براى ايشان جمع نموده و از دنيا رفته.

و گفته است ابو العتاهيّه:

أرى الدّنيا تجهّز بانطلاق‌		مشمرة على قدم و ساق‌
فلا الدّنيا بباقية لحىّ‌		و لا حىّ على الدّنيا بباق‌

مى‌بينم دنيا را كه مجهز است براى رفتن بطورى كه با سرعت قدم بر ميدارد، پس نه دنيا براى زندگان باقى ميماند و نه زندگان در دنيا باقى ميمانند.