روزهاى خدا را بمردم ياد آورى مينمايند كه سرگذشت پيشينيان را كه بر اثر معصيت و نافرمانى تباه شده‌اند براى ايشان بيان ميكنند تا عبرت گيرند، و آنان را از عظمت و بزرگوارى او مى‌ترسانند، و ميگويند از خدا بترسيد و مرتكب گناه نشويد كه او حاضر و بينا است و بر هلاك شما قادر است.

آنان مانند راهنمايان در بيابانها هستند كه هر كه از وسط راه برود (بعدل و درستى رفتار كند) راه او را مى‌ستايند، و برهائى از گمراهى مژده‌اش ميدهند، و هر كه بطرف راست و چپ برود (در هر امر افراط و تفريط پيش گيرد) راه را براى او مذمت كرده و از تباه شدن بر حذرش ميدارند، و آنها با اين اوصاف چراغهاى آن تاريكى‌هاى نادانى و راهنمايان آن شبهه‌هاى گمراهى هستند، و بتحقيق براى ياد خدا نمودن اهلى است كه آن را عوض دنيا گرفته‌اند، و ايشان را بازرگانى و خريد و فروش از ياد خدا مشغول نميسازد، روزهاى زندگانى را با ياد خدا بسر ميبرند، و بسخنان منع‌كننده از آنچه خدا حرام و نهى فرموده در گوشهاى بيخبران بانك ميزنند.

و بعدل و درستى امر كرده و خود آن را انجام ميدهند، و از گفتار و كردار زشت و ناپسند نهى نموده و خود آن را بجا نمى‌آورند، و چنان بآخرت ايمان و يقين دارند كه گويا دنيا را بپايان رسانده و بآخرت وارد شده‌اند و در آنجا ميباشند، و آنچه در پى دنيا است از امور آخرت كه ديگران از آنها آگاه نيستند بچشم ديده‌اند، و مانند آنكه بر احوال‌