خداى تعالى مى‌فرمايد: يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ‌ (الى قوله) مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ‌[١] ياد كن روزى كه در صور دميده شود پس هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است جز آنان كه خدا خواسته همه ترسان و هراسان باشند و بمحشر در آيند و در آن روز كوهها بحركت در آيند و فرو ريخته شوند و كسانى كه نيكوكار باشند در آن روز پاداش بهتر از آن يابند و از هول و هراس قيامت ايمن باشند، و در آن روز چنان زمين بلرزه در آيد كه هر زن شير دهى (با آن همه شفقت مادرى) طفل خود را فراموش كند، و از غايت دهشت زنان حامله سقط جنين كنند. و مردم چنان از خود بيخود شوند كه گوئى مست و لا يعقل شده‌اند، و محاسن سياه جوانان سفيد گردد، و شياطين در اطراف دنيا پراكنده و هر يك بگوشه‌ئى پناه ميبرد، و اين نفخه چنان هولناكست كه اگر مردمان قبل نمرده بودند همگى از ترس آن مى‌مردند.

پس امر فرمايد خداوند باسرافيل نفخه ديگرى بدمد كه از آن سرى كه بطرف زمين است صدائى بيرون آيد و از آن صدا هيچ جنبنده‌اى باقى نماند نه از بشر و نه از جن و نه از شياطين و نه از غير ايشان، و از آن سرى كه بطرف آسمان است صدائى خارج شود كه در آسمان ذى روحى باقى نماند مگر آن كسانى كه خدا بخواهد زنده بمانند و آنها عبارتند از جبرائيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل، پس خداى تعالى فرمايد اى عزرائيل چه كسانى باقيمانده‌اند (و حال آنكه خودش مى‌داند) گويد: أنت الحى الذى لا يموت، پروردگارا جبرائيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل، پس‌

[١]. ٨٦- النمل