ميدارى بهشت را بدرستى كه خداوند دوست دارد طاعت را، پس دوست بدار آنچه را كه خدا دوست ميدارد تا اينكه بتو عطا فرمايد آنچه را كه دوست ميدارى، و اگر تو كراهت دارى از آتش جهنم، خدا هم كراهت دارد معصيت و گناه را، پس كراهت بدار آنچه را كه خدا كراهت دارد تا اينكه نجات دهد تو را از آنچه كه دوست نميدارى و كراهت از آن دارى، و بدان بدرستى كه آنچه پس از مرگست بسيار سخت و ناگوارا است، و خداى عزّ و جلّ ميفرمايد: وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى‌ فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ‌[١] چون دميده شود در صور اسرافيل جز آنكه خدا بقاى او را خواسته هر كه در آسمانها و زمين است يكسر مدهوش مرگ شوند، آنگاه صيحه ديگرى در آن دميده شود كه ناگاه خلايق از خواب مرگ برخيزند و نظر بواقعه محشر كنند.

و روايت نموده‌اند ثقات از إمام زين العابدين ٧ كه آن حضرت مى‌فرمود: صور اسرافيل شاخ (مانند) بزرگى است يكسر آن طرف آسمان و يكسر آن طرف زمين و بعدد ارواح خلايق سوراخ دارد، و اسرافيل سه مرتبه در آن ميدمد، (اول) نفخه فزع (دوم) نفخه موت (سوم) نفخه بعث و رجعت، زمانى كه دنيا تمام شد و بآخر رسيد امر مى‌كند حقتعالى باسرافيل بدمد در صور نفخه فزع را كه همه ترسان و هراسان شوند و چون ملائكه به بينند اسرافيل را كه بزمين مى‌آيد و صور را در دست دارد گويند كه خداوند اراده فرموده مردن اهل آسمان و زمين را، و اسرافيل در بيت المقدس و رو بقبله بايستد و در صور نفخه فزع را بدمد چنان كه‌

[١]. ٦٧- الزمر