يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ‌[١] روزى كه آسمان بدان عظمت (از هول و دهشت) چون فلز گداخته شود، و كوهها بدان صلابت (از ترس و هيبت) مانند پشم زده متلاشى گردد، و (چنان همه گرفتارند كه) هيچ كس از خويش خود جويا نشود، چون حقيقت حالشان بآنها بنمايند آن روز كافر بدكار آرزو كند كه كاش توانستى فرزندانش فداى خود سازد و از عذاب برهد، و هم زن و برادرش، و هم خويشان و قبيله‌اش كه هميشه حمايتش ميكردند و هر كه روى زمين است همه را فداى خويش گرداند تا مگر خود از آن عذاب نجات يابد.

و: يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلًا[٢] آن روزى كه (از وحشت آن روز بزرگ) زمين و كوهها بلرزه در آيد و تل ريگى شود و چون موج روان گردد.

و: فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً السَّماءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ كانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا[٣] پس (اى مردم غافل) اگر امروز بخدا كافر شويد، چگونه از عذاب نجات مييابيد روزى كه كودك از هول و سختى آن پير شود، و آسمان از وحشت آن شكافته شود و وعده (ثواب و عقاب) الهى بوقوع انجامد، إِلى‌ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَساقُ‌[٤] در آن روز خلق را بسوى خدا خواهند كشيد.

و: إِلى‌ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ يُنَبَّؤُا الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ أَخَّرَ[٥] آن روز جز درگاه خدا هيچ آرامگاهى نيست آن روز آدمى بهر نيك و بدى‌

[١]. ٨- المعارج

[٢]. ١٤- المزمل

[٣]. ١٨- المزمل

[٤]. ٣٠- القيمه

[٥]. ١٢- القيمه