إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٢٦ - باب پنجم در ترسانيدن بندگان به وسيله كتاب خدا

تا وقتى كه تو اى پيغمبر در ميان امت هستى خدا آنها را عذاب نمى‌فرمايد. و نيز خدا آنها را عذاب نمى‌فرمايد و حال آن كه آنها استغفار مى‌كنند.

و قال امير المؤمنين ٧‌: كان في النّاس امانان من عذاب اللَّه رسول اللَّه و الاستغفار فرفع احدهما و هو رسول اللَّه و بقى عليهم امان و هو الاستغفار.

امير المؤمنين- ٧- فرموده در ميان مردم دو چيز امان از عذاب خدا بود: يكى رسول خدا، و ديگرى استغفار. پس يكى از آن دو برداشته شد و آن رسول اللَّه- ٦- است و براى آنها امان ديگرى باقى مانده و آن استغفار است.

و قال رسول اللَّه ٦‌ مهلا عباد اللَّه عن معصية اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ‌.

و قال رسول اللَّه ٦‌: انّ اللَّه لم يعط ليأخذوا و لو انعم على قوم ما انعم و بقوا ما بقى اللّيل و النّهار ما سلبهم تلك النّعم و هم شاكرون الّا ان يتحوّلوا من شكر الى كفر و من طاعة الى معصية و ذلك قوله تعالى: إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ‌[١].

پيغمبر اكرم- ٦- فرمود: اى بندگان خدا باز ايستيد از گناه و معصيت خدا پس بدرستى كه عذاب خدا سخت است. و نيز پيغمبر- ٦- فرمود: خداى متعال به بندگان نعمت عطا نكرد كه باز گيرد. و اگر به مردمى انعام فرمود و آنها باقى بمانند تا وقتى كه شب و روز باقى است آن نعمت‌ها را

[١] سوره رعد، آيه ١١.