و قال‌ أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‌[٢].

آيا مردم بلاد خود را ايمن مى‌دانند از آمدن عذاب ما بر آنها در روز در حالى كه به بازى مشغول هستند. آيا از مكر خدا ايمنند پس ايمن از مكر خدا نيست مگر مردم زيانكار.

و قال تعالى: وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى‌ عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ‌[٣].

واى بر هر دروغگوى گنه‌كار كه آيات خدا را مى‌شنود كه بر او تلاوت مى‌گردد پس اصرار مى‌ورزد در حالى كه تكبّر دارد گويا آيات خدا را نشنيده است پس بشارت بده او را به عذاب دردناك.

و قال تعالى: وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ ما تَرَكَ عَلَيْها مِنْ دَابَّةٍ[٤].

اگر خداى تعالى مردم را به ظلمهايى كه از آنها سر مى‌زند مؤاخذه كند جنبنده‌اى را به روى زمين نگذارد، يعنى همه را هلاك فرمايد. ولى عفو و بزرگوارى او اقتضا مى‌كند كه آنها را رها كند و مؤاخذه نفرمايد.

[١] سوره اسراء، آيه ٥٩.

[٢] سوره اعراف، آيه ٩٨- ٩٩.

[٣] سوره جاثيه، آيه ٧- ٨.

[٤] سوره نحل، آيه ٦١.