ترجمه شرح دعاى سحر - فهري، سيد احمد - الصفحة ٤٢ - من بهائك بابهاه و كل بهائك بهى، اللهم انى اسئلك ببهائك كله

مِنْ بَهائِكَ بِابْهاهُ وَ كُلُّ بَهائِكَ بَهِىٌّ، اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِبَهائِكَ كُلِّهِ.

كلمه «مِنْ بَهائِكَ» (از نظر ادبى) متعلق است به «ابْهاهُ» و آن متعلق است به «اسْئَلُكَ» يعنى سؤال مى‌كنم از تو به زيباترين زيبايى‌ات. و همچنين جملات ديگر دعا [١].

______________________________
[١] بايد دانست كه سؤال به اين گونه از اسماء و صفات ربوبى ممكن نيست مگر هنگامى كه بنده دعا كننده مورد تجلّى حق تعالى واقع شود و پس از آنكه بعضى از تجليات از براى او شد خداى را به آن تجلى مى‌خواند و از او مى‌خواهد كه نقصان او را جبران كند و او را متحقق به آن گرداند، و اين معنى جز براى انبياء و اولياء عليهم السّلام دست ندهد و براى ما مهجوران و ناقصان وظيفه آن است كه زبان خود را به منزله زبان ولىّ كامل قرار داده و از زبان آن ولى كامل دعا كنيم و گر نه مضامين پاره‌اى از دعاها براى ما بيخبران قابل تفوّه نيست و بجز تجرّى و كذب محض چيز ديگرى نيست، مانند فقرات همين دعا و بعضى از جملات دعاى كميل، كه بايد كسى كه آن را مى‌خواند از زبان امير المؤمنين ٧ بخواند.