ترجمه خصال شيخ صدوق - فهري، سيد احمد - الصفحة ٤٥٧ - (آدم و حواء در بهشت هفت ساعت بودند تا آنكه خداوند آنان را بيرون كرد)

بنا بر گفته آنكه در داستان داود و دو نفر خصم اين روايت را نموده است و هم چنان كه از دقت كردن در قرآن به سير كردن در زمين كنايه آورده است كه از امام صادق ٧ سؤال شد از معناى آيه‌ أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ‌ (مگر در زمين سير نميكنند؟) فرمود معنايش اين است كه مگر در قرآن دقت نميكنند و هم چنان كه خداوند عز و جل از زناشوئى به (سر) كنايه آورده است آنجا كه فرمايد (وَ لكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا) يعنى با زنانى كه در عده هستند و عده پنهانى مگذاريد و چنانچه خداى عز و جل از نشستن بقضاى حاجت به اكل طعام كنايه آورده و در باره عيسى و مادرش فرموده‌ كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ‌: (آنان غذا ميخوردند) كه معنايش اين است كه بقضاى حاجت مى‌نشستند و چنانچه از رسول خدا به نحل (زنبور عسل) كنايه آورده آنجا كه فرموده است‌ وَ أَوْحى‌ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ‌ پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد و مانند اين بسيار است.

(آدم و حواء در بهشت هفت ساعت بودند تا آنكه خداوند آنان را بيرون كرد)

١٠٣- رسول خدا ٦ فرمود: مدت اقامت آدم و حواء در بهشت تا آنگاه كه بيرون رانده شدند فقط ٧ ساعت از روزهاى دنيا بود كه خداوند در همان روز اول آنان را بزمين فرود آورد.