و ٢٤ ساعت يا ٤٨ ساعت يا سه روز فقط گريه كردند و نتيجه آن گريه ها اين شد كه پيمان مرگ و خون با هم بستند و گفتند عهد مى‌كنيم كه به ميدان جنگ برويم و زنده بر نگرديم، اين است گريه بر امام حسين، كسى با اين مخالف نيست.[١] توصيه‌ى من به شما مردم رفسنجان- چه كسانى كه اين‌جا هستيد و چه خيل عظيم مردم در آن شهر- اين است كه در همان خط درست اسلام و انقلاب و ولايت حركت كنيد. اولين شرط براى يك ملت مؤمن اين است كه اولياى امور خود را در حوزه‌ى كارشان صاحب اختيار بداند. وقتى مصلحت مى‌دانند كه مأمور و مسؤولى را جا به جا كنند، وقتى مردم آن مسؤول بالا را مى‌شناسند، بايد تسليم باشند. اين، يك دستور هميشگى است.[٢] هميشه امام صريح و با زبان مردم حرف مى‌زنند. آنجايى كه امام يك موضع‌گيرى مى‌كنند، آنجا شما چرا منتظر موضع‌گيرى حزب مى‌شويد. ما كه بارها گفتيم آنچه را كه امام مى‌گويد، آن خط ماست. ما، هم مقلّد اماميم، هم امام رهبر ماست؛ يعنى خط و ربطى كه امام ترسيم مى‌كنند در اين جامعه، هم تكليف سياسى ماست، هم تكليف دينى ماست.[٣] نظر امام را دقيق بدانيد. اين هم نمى‌شود گفت- كه من گاهى شنيدم از زبان بعضى از برادرها به گوش مى‌خورد- كه اگر امام جاى ما بود، اينجورى فكر مى‌كرد؛ اينها حرف مفت است! اين حرف را هر كس زد، به خودش برگردانيد اين حرف را؛ اين حرف معنى ندارد! «اگر امام جاى ما بود»؛ «اگر امام مى‌دانست، اينجورى نظر مى‌داد»؛ اينها حرف‌هايى است كه قابل قبول نيست.

اگر باب تأويل در كلام امام باز شد، ديگر سنگ روى سنگ بند نخواهد شد؛

[١] - سيد على خامنه اى( رهبر معظم انقلاب)، كتاب ولايت، ص ٦٤- ٦٠

[٢] - سخنرانى رهبر معظم انقلاب در ديدار با گروهى از روحانيون و مردم رفسنجان ٢١/ ٧/ ١٣٦٨

[٣] - بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار با دبيران حزب جمهورى اسلامى سراسر كشور ٢٩/ ٦/ ١٣٦٣