آنچه كه در ماجراى غدير از ديدگاه مطالعه كنندگانى از قبيل ما مى‌شود فهميد، مضمون اين نصب الهى در باب كيفيّت اداره‌ى كشور و گزينش انسانهاى صالح براى مسؤوليتهاى بزرگ است. البته كسانى كه اهل بينش عالىِ عرفانىِ حق‌شناسانه هستند و دلشان با منابع نور و معرفت متّصل است، اى بسا حقايق ديگرى را هم در اين ماجرا مى‌فهمند. آنچه ما در اين ماجرا احساس مى‌كنيم، اين است كه با نصب اميرالمؤمنين (عليه‌الصّلاه والسّلام) در روز غدير، پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه وآله وسلّم به دستور پروردگار، اين حقيقت را از اسلام آشكار كرد كه مسؤوليت بزرگِ اداره‌ى جامعه در نظام اسلامى، چيزى نيست كه نسبت به معيارهاى اسلامى، بشود درباره‌ى آن از موردى صرف نظر كرد. در اين كار بزرگ، صددرصد بايد معيارها و ارزشهاى اسلامى در نظر گرفته شود.

بالاتر از اميرالمؤمنين (عليه الصّلاه والسّلام) كيست؟ همه‌ى خصوصياتى كه از نظر اسلام، ارزش است و البته از نظر عقل سالمِ توأم با انصاف هم، همانها ارزش محسوب مى‌شود، در اميرالمؤمنين (عليه الصّلاه والسّلام) جمع بود. ايمان او، اخلاص او، فداكارى و ايثار او، تقواى او، جهاد او، سبقت او به اسلام، بى‌اعتنايى او به هر چه غيرِ خدا و هر چه غيرِ از هدف خدايى، بى‌اعتنايى او به زخارف مادّى، بى‌ارزش بودن دنيا درنظر او، علم او، معرفت او و اوج انسانيّت در او از همه‌ى ابعاد، خصوصيّاتى است كه در زندگى اميرالمؤمنين (عليه الصّلاه والسّلام) واضح است. ادّعاى اين حرفها، مخصوص شيعه هم نيست. همه‌ى مسلمين و مورّخين و محدّثينى كه درباره‌ى اميرالمؤمنين (عليه الصّلاه والسّلام) خواسته‌اند به انصاف حرف بزنند، همين خصوصيّات و بيش از اينها را بيان كرده‌اند.

پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه وآله وسلّم، در آن روز در مقابل چشم كسانى كه اين خصوصيّات را در اميرالمؤمنين (عليه الصّلاه والسّلام) مى‌شناختند، او را به‌