اشتباه كسانى كه در گذشته مسائل سياسى را از تبليغ كنار مى‌گذاشتند، در اين بود كه عبوديت را به منطقه‌ى فردى منحصر مى‌كردند. آنها اين‌جا را غلط مى‌فهميدند و غلط عمل مى‌كردند. بله؛ هدف، كشاندن مردم به عبوديت است؛ منتها عبوديت منطقه‌ى وسيعى در زندگى انسان دارد و آن منطقه به عمل شخصى منحصر نيست. وقتى كه عمل جامعه، عمل يك مجموعه‌ى عظيم انسانى و مردم يك كشور، عمل اقتصادى، عمل سياسى و موضعگيريهاى سياسى مشمول بحث عبوديت شد، آن وقت دعوت شما هم مى‌تواند شامل اين مسائل باشد و بايد هم باشد ...

بايد درس اخلاق بگوييد، درس اخلاق سياسى هم بگوييد، درس اخلاق و معنويت هم بگوييد، تحليل سياسى هم بدهيد، دشمن درونى را هم- كه نفس اماره يا شيطان رجيم است- معرفى كنيد، دشمن اجتماعى را هم- كه شيطان بزرگ يا شيطانهاى گوناگونند- معرفى كنيد، ايادى و اذناب شيطان را هم معرفى كنيد. وقتى معناى عبوديت الهى اين شد كه انسان از «انداد الله» اجتناب كند و تبرى جويد، بايد از همه‌ى اشكال آن تبرى جويد. «انداد الله»، يك وقت نفس پليد انسانى است كه درون اوست؛ «نَفْسُكَ الَّتِى بَيْنَ جَنْبَيْك».[١] يك وقت شيطان است كه در دعاى صحيفه‌ى سجاديه مى‌گوييد كه «او را در وجود من مستقر كردى و به چيزى كه مرا از آن متمكن نكردى، تمكن بخشيدى.» يك وقت هم شيطانهاى قدرتمند عرصه‌ى سياسى‌اند كه براى اغوا و راهزنى و تسلط و ضربه زدن و به جهنم كشاندن ملتها و شعوب بشرى منتظر نشسته‌اند. «انداد الله» اينهايند. دعوت به عبوديت، نفى اينها را مى‌طلبد؛ چاره‌اى نداريد.[٢]

[١] - بحار الأنوار، ج ٦٧، ص ٦٤

[٢] - بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار با علما و روحانيون در آستانه‌ى ماه مبارك رمضان ٣/ ١٠/ ١٣٧٦