ولايت فقيه سايه حقيقت عظمى - دفتر پژوهش فرهنگى فخر الائمه (ع) - الصفحة ٢٤٣
در اين جامعه «ولى»- يعنى حاكم- همان كسى است كه همه سررشتهها به او بر مىگردد، جامعه را از لحاظ مشى عمومى در راه خدا مىاندازد و داراى ذكر خدا مىكند. از لحاظ ثروت، تقسيم عادلانه ثروت بوجود مىآورد. سعى مىكند نيكىها را اشاعه بدهد؛ سعى مىكند بدىها را ريشهسوز و محو كند: «الَّذينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِى الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ وَ آ تَوُا الزَّكاهَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَهُ الْأُمُورِ»؛[١] آن كسانى كه اگر در زمين متمكّنشان سازيم، «اقاموا الصلاه»؛ نماز را بپا مىدارند- نماز سمبل براى ذكر خدا و توجه و جهتگيرى خدايى يك جامعه است- «اقاموا الصلوه»؛ نماز را به پا مىدارند؛ به سوى خدا مىروند؛ جهتگيرىشان را بر طبق دستورات خدا انجام مىدهند، «و اتوا الزكوه»؛ تقسيم عادلانه ثروت مىكنند و زكات مىدهند و زكات در قرآن دامنهاش خيلى وسيع است. اصطلاح زكات در قرآن شامل همه انفاقات و صدقات مالى مىباشد. «اتوا الزكوه»، به طور كلى و مسلّم بمعنى اين است كه تعديل در ثروت ايجاد مىكند و رواياتى در باب زكات هست، كه مىگويد: زكات موجب تعديل ثروت است. «و امروا بالمعروف»؛ اشاعه نيكىها؛ گستردن كاهاى خوب، «و نهوا عن المنكر»؛ و ريشهكن كردن منكرها. ما خيال مىكنيم كه امر به معروف و نهى از منكر، به معنى اين است كه بنده به جنابعالى امر كنيم كه شما فلان كار بد را انجام ندهيد؛ فلان كار خوب را انجام دهيد؛ در حالى كه امر كردن و گفتن، يكى از جلوههاى امر به معروف و نهى از منكر است. به اميرالمؤمنين (عليه السلام) گفتند: چرا با معاويه مىجنگى؟ گفت: براى اينكه امر به معروف و نهى از منكر واجب است. خوب گوش كنيد و استنتاج كنيد! در جنگ صفين گفتند كه چه كار با معاويه دارى؟! تو برو طرف كوفه او هم برود طرف
[١] - همان كسانى كه هر گاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم، نماز را برپا مىدارند، و زكات مىدهند، و امر به معروف و نهى از منكر مىكنند، و پايان همه كارها از آن خداست!( حج: ٤١)