افتاد كه بشريت در طول تاريخ به دنبال آن بوده‌است. يعنى چه؟ يعنى آسايش و رفاه مادى همراه با تكامل و پيشرفت و عروج معنوى. بشر حيوان نيست كه علف جلوى او بريزند و برايش كافى باشد. انسان مى‌خواهد با صفا و نورانى باشد. انسان از نورانيت و صفا و بندگى خدا احساس لذت روحى مى‌كند.

شما وقتى عبادت مى‌كنيد، دعايى را با حال مى‌خوانيد، نمازى را با توجه اقامه مى‌كنيد، انفاقى به يك مستحق مى‌كنيد، مى‌بينيد چه لذتى مى‌بريد و چه حالت احتظاظى به شما دست مى‌دهد. اين لذت را با خوردن نمى‌شود به دست آورد. انسانهايى كه طعم بندگى خدا را چشيده‌اند- كه هر انسان مؤمنى در طول زندگى، كم‌وبيش حالات اين‌طورى برايش پيش مى‌آيد؛ بعضى كم، بعضى زياد- در آن لحظه‌ى توجه به خدا، عبادت خدا، مناجات، گريه براى خدا و در مقابل خدا، لذتى احساس مى‌كنند كه حاضرند دنيا و مافيها را بدهند، براى آن‌كه اين لذت براى آنها بماند.

اسلام مى‌خواهد انسانها را آن‌چنان بالا ببرد، دلها را آن‌چنان نورانى كند، بديها را آن‌چنان از سينه‌ى من و شما بيرون بكند و دور بيندازد، كه ما آن حالت لذت معنوى را در همه‌ى آنات زندگيمان، نه فقط در محراب عبادت، بلكه حتى در محيط كار، در حال درس، در ميدان جنگ، در هنگام تعليم و تعلم و در زمان سازندگى احساس كنيم. «خوشا آنان كه دايم در نمازند»، يعنى اين. در حال كسب و كار هم با خدا، در حال خوردن و آشاميدن هم باز به ياد خدا. اين‌گونه انسانى است كه در محيط زندگى و در محيط عالم، از او نور پراكنده مى‌شود. اگر دنيا بتواند اين‌طور انسانهايى را تربيت كند، ريشه‌ى اين جنگها و ظلمها و نابرابريها و پليديها و رجسها كنده خواهد شد. اين، حيات طيبه است.[١]

[١] - سخنرانى رهبر معظم انقلاب در اجتماع بزرگ مردم مشهد و زايران حضرت رضا( عليه السلام) ٢٩/ ١/ ١٣٧٠