خاص است. بعضى از مفسرين ديگر گفته‌اند كه: «وَ هُمْ راكِعُونَ»[١] معنايش اين است كه اينها هميشه در حال ركوع باشند اين جا اشاره به قضيه خاصى نيست. اما عربى دانى اين احتمال را رد مى‌كند «وَ هُمْ راكِعُونَ» يعنى در حال ركوع زكات مى‌دهند به احتمالى كه به ذهن من مى‌آيد گمان مى‌كنم زكات، مطلق انفاقات است، چون انگشترى كه اميرالمؤمنين در حال ركوع داد زكات اصطلاحى نبوده بلكه انفاقى بود كه در راه خدا كرد، و در اينجا بآن اطلاق زكات شده است: «ويؤتون الزكوه و هم راكعون» ى‌ عنى يك انسان آنقدر دلبسته به مساوات باشد، بقدرى علاقه مند به اتفاق باشد، بقدرى برايش ديدن فقر و فقير درد آور باشد كه صبر نكند كه نمازش تمام شود به قدرى در اين انسان جاذبه انفاق شديد است و به قدرى اين آدم محو در راه انجام اين تكليف است كه امان ندارد كه صبر كند، مجال ندارد كه تحمل كند ... بنابراين در اسلام ولىّ امر آنكسى است كه فرستاده خداست، آن كسى است كه خود خدا معين مى‌كند چون فرض اينست كه به حسب طبيعت خلقت و آفرينش هيچ انسانى حق تحكم بر انسانهاى ديگر را ندارد. تنها كسى كه حق تحكم دارد خداست و چون خدا حق تحكم دارد خدا مى‌تواند طبق مصلحت انسانها اين حق را به هركسى كه مى‌خواهد بدهد و مى‌دانيم كه كار خدا بيرون از مصلحت نيست، ديكتاتورى نيست، قلدرى نيست زورگويى نيست، كار خدا طبق مصلحت انسانها است. و چون طبق مصلحت انسانهاست پس بنابراين او معين مى‌كند و ما هم تسليم مى‌شويم. او پيغمبر و امام را معين مى‌كند و برا ى بعد از امام نيز صفاتى را معين مى‌كند كه اينها بعد از ائمه هداه معصومين حاكم بر جامعه اسلامى هستند. پس ولى را خدا معين مى‌كند، خودش ولىّ است، پيغمبرش ولىّ است. امامها ولى هستند، امامهاى خاندان پيغمبر تعيين شده‌اند كه ١٢ نفرند

[١] - همان