آنهائى هستيم كه خدا را دوست دارند؟ آيا اينكه گاهى اوقات كلماتى مى‌گوئيم كه دوست داشتن خدا از آن بر مى‌آيد، دليل براين موضوع هست كه ما خدا را دوست داريم؟ در اين مورد قرآن سخنى دارد كه مى‌فرمايد: «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ»؛[١] يعنى اگر خدا را دوست داريد از من كه پيامبر هستم متابعت كنيد تا خدا هم شما را دوست بدارد. پس‌ «يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ»؛[٢] ى‌ عنى اينها صد در صد تسليم فرمان هستند و خدا هم آنها را دوست دارد و اين يك خاصيت و صفتى است كه طرفينى مى‌باشد. «أَذِلَّهٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ»؛[٣] صفت ديگر از صفات اين قوم اين است كه در مقابل مؤمنان فروتن هستند. اين نشانه، كمال رابطه و پيوند صميمانه با مؤمنين است و در مقابل اين توده مسلمان، هيچ‌گونه نخوت و غرور و هيچ‌گونه توقع زيادى و داعيه بى‌خودى و پوچى در آنها وجود ندارد؛ يعنى وقتى‌كه در مقابل مردم قرار مى‌گيرند جزو مردم هستند؛ با مردم هستند؛ در راه مردم هستند؛ براى مردم هستند؛ خودشان را از ميان مردم بيرون نمى‌كشند كه از دور مردم را ببينند و گاهى براى آنها دلسوزى بكنند. «أَذِلَّهٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ»؛ خود را در مقابل مؤمنان به خدا فروتن و كوچك مى‌كنند. «أَعِزَّهٍ عَلَى الْكافِرينَ»؛ در مقابل كافران و دشمنان دين و مخالفان دين و مخالفان قرآن اعزه هستند؛ يعنى تأثيرناپذير و سربلند هستند؛ يعنى حصارى از فكر اسلامى در خود پيچيده و كشيده كه هيچ نفوذى از آنها نپذيرند. «يُجاهِدُونَ فى سَبيلِ اللَّهِ»؛ خاصيت ديگرشان اين است كه بى‌امان و بدون قيد و شرط در راه خدا جهاد و مجاهدت مى‌كنند؛ همچنان‌كه در آيه هست: «وَ لا يَخافُونَ لَوْمَهَ لائِمٍ»؛[٤] از ملامت هيچ ملامت‌گرى هم نمى‌هراسند و نمى‌ترسند. «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ‌

[١] - آل‌عمران: ٣١

[٢] - مائده: ٥٤

[٣] - همان

[٤] - مائده: ٥٤