«فَتَرَى الَّذينَ فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»؛[١] آن كسانيكه در دلهايشان بيمارى است (بيماردلان)، آنها را مى‌بينى‌ «يُسارِعُونَ فيهِمْ»؛ در ميان جبهه دشمنان دين مى‌شتابند؛ قناعت نمى كنند به اينكه بروند طرف آنها بلكه مى‌شتابند، قناعت نمى‌كنند به اينكه تا به نزديكشان بروند بلكه تاآن اعماق جبهه شان ميروند و اگر بپرسى چرا اينقدر با دشمن دين و باكسى كه مى‌دانى ضد دين است مى‌سازى و چرا با آنها ضديت كه نمى‌كنى هيچ، دوستى هم بخرج مى‌دهى در جوابت چنين گويد: «يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصيبَنا دائِرَهٌ»؛ مى‌گويند: مى‌ترسيم برايمان دردسرى درست شود و مى‌ترسيم اسباب زحمتى برايمان درست شود. ببينيد چه كلمات آشنايى است خدا در جواب اينها مى‌فرمايد: «فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِىَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ»؛ اميد است كه خدا پيروزى رانصيب جبهه مؤمن كنديا يك حادثه‌اى را از پيش خود بسود آنها پديد آورد. و وقتى اين كار شود، «فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فى أَنْفُسِهِمْ نادِمينَ»؛[٢] آن‌وقت اين بدبختيهائى كه با آنها ساخته بودند پشيمان شوند. رو سياه شوند، بگويند ديدى چه غلطى كرديم اگر مى‌دانستيم كه جبهه مؤمن اينطور پيروزمند و نيرومند خواهد شد بادشمن دين و دشمن خدانمى‌ساختيم، خودمان را بى آبرو نمى‌كرديم‌ «وَ يَقُولُ الَّذينَ آمَنُوا»؛[٣] بعد از آنكه آنها خودشان را مفتضح كردند و با دشمنان ساختند، آن كسانيكه ايمان آورده‌اند مى‌گويند: «أَهؤُلاءِ الَّذينَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ»؛[٤] مؤمنين همينها بودند، اين چهره هاى خوش ظاهر و موجه كه با سوگندهاى غلاظ و شداد قسم مى‌خورند كه ما با شما هستيم و هر وقت با آنها حرف مى‌زديم يا چيزى‌

[١] - مائده: ٥٢

[٢] - همان

[٣] - مائده: ٥٣

[٤] - همان