در نظام‌هاى مردم‌سالار و دمكراتيك تمامى مردم داراى حقوق سياسى‌اند و از حق انتخاب كردن‌[٢]، انتخاب شدن و اعتراض به انتخاب و به تعبير ديگر از «آزادى و برابرى سياسى» برخوردارند. توزيع و سرشكن نمودن قدرت نيز به مثابه شرط بقا و تضمين دمكراسى است. حكومت دمكراتيك و مردم‌سالار ثبات سياسى دارد، زيرا معقول نيست مردم عليه خودشان قيام و اقدام نمايند. نتيجه منطقى و طبيعى چنين حكومتى توسعه و پيشرفته همه‌جانبه خواهد بود.

[١] - نظير آزادى انديشه، بيان، قلم، اجتماعات، احزاب و ....

[٢] -« سن رأى‌دهندگان بين ١٨ تا ٣٥ در كشورها متغير است. جمهورى اسلامى ايران ١٨ سال را برگزيده است.

حدّاقل سن براى رأى‌دهنده در آمريكا ٢١ سال است»( ر. ك: سيد جلال الدين مدنى، مبانى و كليات علوم سياسى، ص ٣٤٦).