تفكيك قوا) srewop fo noitarapes ehT ( «ريشه اين فكر به ارسطو مى‌رسد، ولى نسخه تازه آن را فيلسوفان سياسى اروپا در سده‌هاى هفدهم و هجدهم فراهم كردند؛ به وژه جان لاك در انگلستان و منتسكيو در فرانسه‌[١]» تقريبا تمامى نظام‌هاى سياسى در ساختار حكومتى خود نظام تفكيك قوا را پذيرفته‌اند.

منتسكيو (١٦٨٩- ١٧٥٥) نظريه‌پرداز معروف فرانسوى براى اولين‌بار نظام تفكيك را به صورت كاملا روشن در كتاب روح القوانين ارائه نمود.[٢] تئورى تفكيك قوا قبل از آن‌كه اصل حقوقى باشد يك تئورى سياسيا ست.

«اصل تفكيك قوا نخستين بار در قانون اساسى آمريكا بيان شد. آن قانون، قوّه اجرايى را به رئيس جمهور واگذار كرد و قوّه قانون‌گذارى را به كنگره. پس از انقلاب فرانسه و به پيروى از قانون اساسى آمريكا، اصل تفكيك قوا در قانون اساسى فرانسه شناخته شد و از آن‌جا به ديگر كشورهايى كه از الگوى قانونى فرانسه پيروى كردند از جمله ايران راه يافت. تفكيك قوا، نگهبان حكومت قانون و دمكراسى شمرده مى‌شود.»[٣] تكثرگرايى) msilarulp (تكثرگرايى به مفهوم اصيل دانستن كثرت و عدم امكان تحويل كثرت‌ها به وحدت است كه در عرصه‌هاى گوناگون زندگى فردى و جمعى حاكم مى‌باشد. كثرت‌گرايى در زمينه‌هاى گوناگون اعتقادى، سياسى، اجتماعى، فرهنگى و اقتصادى مطرح بوده و

[١] - داريوش آشورى، دانشنامه سياسى، ص ١٠٠.

[٢] - ر. ك: منتسكيو، روح القوانين، ترجمه على اكبر مهتدى، كتاب يازدهم، ص ٢٩٦ به بعد.

[٣] - داريوش آشورى، همان.