مبانى حكومت اسلامي - جوان آراسته، حسين - الصفحة ٤٨

هو الّذى بعث فى الأمّيّين رسولا منهم يتلوا عليهم آياته و يزكّيهم و يعلّمهم الكتاب و الحكمة[١]؛

اوست آن كس كه در ميان بى‌سوادان فرستاده‌اى از خودشان برانگيخت، تا آيات او را بر آنان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت بديشان بياموزد.

فإنّما عليك البلاغ و علينا الحساب‌[٢]؛

جز اين نيست كه بر تو رساندن [پيام‌] است و بر ما حساب [آنان‌].

فذكّر إنّما أنت مذكّر* لست عليهم بمصيطر[٣]؛

پس تذكر بده كه تو تنها تذكردهنده‌اى، بر آنان تسلطى ندارى.

و ما أرسلناك إلّا مبشّرا و نذيرا[٤]؛

و تو را جز بشارت‌دهنده و بيم‌رسان نفرستاديم.

نحن أعلم بما يقولون و ما أنت عليهم بجبّار[٥]؛

ما به آن‌چه مى‌گويند داناتريم و تو به زور وادارنده آنان نيستى.

پاسخ‌ برداشت صحيح از آيات قرآن كريم، نيازمند توجه به امورى نظير سياق آيات، شأن نزول، تطبيق آيات، نظر به روايات و ... مى‌باشد كه متأسفانه مورد غفلت قرار گرفته است.

اوّلا: با توجه به آيات بى‌شمارى كه بر وظيفه حكومتى، ولايى و قضايى پيامبر و

[١] - جمعه( ٦٢) آيه ٢.

[٢] - رعد( ١٣) آيه ٤٠.

[٣] - غاشيه( ٨٨) آيات ٢١- ٢٢.

[٤] - اسراء( ١٧) آيه ١٠٥ و فرقان( ٢٥) آيه ٥٦.

[٥] - ق( ٥٠) آيه ٤٥. مدعيان براى اثبات اين‌كه شأن رسالتى پيامبر از مرز ابلاغ، تجاوز نكرده است. فهرستى طولانى از آيات قرآن را برشمرده‌اند. ر. ك: على عبد الرّزاق، الاسلام و اصول الحكم، ص ٨٠- ٨٥.