جامعه سنتى نيز دارد كه عبارت است از تشويق جوامع كشاورزى به پذيرش فنون جديد و توان آنها در پاسخگويى به بازارهاى تجارى، بوجود آمدن و آزادى عمل يك گروه از نخبگان صنعتى (آنتروپرونرها) و مهمتر از همه وجود دولت ملى قدرتمندى كه نه تنها بتواند نظم و ثبات لازم را جهت فعاليتهاى صنعتى فراهم كند، بلكه مسئوليت مستقيم تأمين سرمايه لازم را نيز عهده‌دار گردد.[١].

به اين ترتيب به اعتقاد روستو جوامع در حال توسعه، در حال گذار از كهنه به نو و يا از مرحله سنتى به خيز اقتصادى، نيازمند تمهيداتى در بخشهاى مختلف جامعه، بخصوص در كشاورزى و جوامع روستايى هستند. بنابراين ترتيب، بايد تحولاتى عميق به دست يك دولت مركزى نيرومند صورت گيرد كه در رأس آن ايجاد تحول در جامعه دهقانى و كشاورزى از طريق اصلاحات ارضى است.

پس، برپايه نظريات روستو اكثر كشورهاى جهان سوم در مرحله قبل از خيز اقتصادى قرار دارند و بايد براى رسيدن به مرحله توسعه اقتصادى تلاش كنند. از آنجا كه مولفه‌هاى عينى چنين تلاشى، بر مبناى توسعه جوامع غربى، توسعه صنعتى، پيشرفت تكنولوژيكى و رشد و گسترش علوم و فنون جديد بود، لذا اكثر كشورها از جمله ايران در انتخاب الگوى توسعه، تنها رشد صنعتى و برخوردارى از مظاهر تمدن اروپايى را مطمح نظر داشتند، گذشته از آنكه شرايط و مقتضيات جهانى نيز چنين سياستى را اقتضاء مى‌كرد. به هر حال مجموع اين شرايط موجب شد تا ايران الگوى تكنوكراتيك را براى توسعه برگزيند و اهداف و جهت‌گيريهاى كلى برنامه را بر مبناى ديدگاه تكنوكراتيك تنظيم و تدوين كند.

به طور كلى اگر بخواهيم اهداف عمده ديدگاه تكنوكراتيك را بيان كنيم، بايد بگوييم اين اهداف در ايران عبارت بودند از:

١- سرمايه‌گذارى در بخشهاى زيربنايى، صنعتى و ايجاد و راه‌اندازى صنايع به‌گونه‌اى كه قدرت جذب ٤٠% از نيروى انسانى را داشته باشد.

٢- تغيير در نظام زراعى و ايجاد بخش كشاورزى به گونه‌اى كه قادر به تأمين ٨٠%

[١] .

. ٣١٣. P, htwor Gcimon ocEfosseco rPehT, wotsoR. W- ١