نهادگرائى و جهاد سازندگى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٥٨ - ٥- جايگاه بالقوه جهاد قبل از تأسيس آن با نگاهى به توسعه اقتصاد عشايرى
پس از اصلاحات ارضى نيز تعدد سازمانهاى محلى و مركزى، تغييرات پياپى قوانين و تشكيل و انحلال مستمر سازمانهاى ذيربط در امور روستايى و كشاورزى، از مهمترين تنگناهاى سياستهاى نظام پيشين در بخش توسعه كشاورزى و روستايى محسوب مىگرديد. با توجه به شرح مختصرى كه گذشت نياز به سازمانى در كشور احساس مىگرديد كه از ثبات و ويژگيهاى خاصى برخوردار باشد تا بتواند با داشتن خصوصيات نهادى، موانع و مشكلات مطروحه را از سر راه بردارد. در بخش دهم با بررسى عملكرد وزارت جهادسازندگى روشن مىگردد كه جهاد، توانايى انجام اين رسالت را داشته است.
٥- جايگاه بالقوه جهاد قبل از تأسيس آن با نگاهى به توسعه اقتصاد عشايرى
با يك نگرش كلى به جامعه كشورمان در مىيابيم كه از قديم دو تيپ شهرى و روستايى مورد توجه محققين، سياستگزاران و برنامهريزان بوده و ادبيات جامعهشناسى و برنامهريزى و ... خود گواه اين مدعاست. اما با يك ديد واقع بينانه روشن مىشود كه جامعه عشايرى به صورت يك واقعيت انكارناپذير، داراى هويت مستقل و فرهنگ اجتماعى، اقتصادى خاص خود به عنوان جامعه سوم در كنار دو جامعه ديگر رخ نموده و بايد مورد توجه و عنايت سياستگزاران و برنامهريزان كشورمان در جريان برنامههاى توسعه قرار گيرند.
واژه عشاير، جمع عشيره و به معنى طايفه، خويشان و كسان نزديك شخص است. جوامع عشايرى، جوامعى هستند كه در ارتباط مستقيم با طبيعت زندگى مىكنند و يكى از ابتدايىترين شيوههاى زندگى انسانها را دارند. منبع اصلى تأمين معيشت عشاير، دامدارى به روش چراى آزاد است كه اين شيوه زندگى، عشاير را به كوچروى وا مىدارد. كوچ عشاير دستهجمعى است و نظام و تشكيلات خاصى دارد كه در دهههاى اخير در نتيجه تحولات اجتماعى- سياسى و اقتصادى كشور دستخوش تغييرات اساسى شده است.