١٣١٨ اقدامات محدودى از طريق ايجاد مدارس، منازل مسكونى، واگذارى اراضى و تعيين محدوده مراتع و توزيع دام در مناطق عشايرى بعمل آمد و در سال ١٣٢٥ با ايجاد شورايعالى عشاير مقرر شد كه اقداماتى در جهت رفع مشكلات و نيازهاى عشايرى صورت پذيرد.

در سال ١٣٣٠ تشكيلات وسيعى به نام آموزش عشايرى بوجود آمد و در تداوم همين سياست در سال ١٣٤٥ كميته‌اى به منظور تدوين برنامه‌هاى عمرانى عشايرى در برنامه چهارم تشكيل شد. انجام اين مسئوليت از سال ١٣٤٧ به دفتر آبادانى مناطق عشايرى وزارت آبادانى و مسكن سپرده شد. در سال ١٣٥١ ادامه فعاليتهاى اين دفتر تحت عنوان «تأمين نيازمنديهاى جوامع دامداران متحرك ايران» به وزارت كشاورزى و منابع طبيعى محول گرديد، و بالاخره در اسفندماه ١٣٥٣ سازمان دامداران متحرك به موجب مصوبه شماره ٤- ٢٠٠ مجلس شوراى ملى سابق ايجاد شد. براساس ماده ٢ قانون مزبور مقرر گرديد كه مركز اين سازمان خارج از تهران (اصفهان) و واحدهاى اجرايى آن در مناطق عشايرى كشور تأسيس گردد و بر اين اساس نيز همه ساله بودجه جارى اين دستگاه به كد بودجه‌اى سازمان جنگلها و مراتع كشور منظور مى‌گرديد و سازمان نامبرده فاقد كد بودجه‌اى مستقل بود. علاوه بر اعتباراتى كه توسط اين دستگاه به منظور خدمات رفاهى و عمرانى عشاير هزينه گرديده است، همه ساله قسمتى از اعتبارات عمرانى مورد نياز استانهاى عشايرى نيز تحت عنوان طرح جامع توسعه مناطق عشايرى تخصيص يافته بود.»[١] بعد از انقلاب اسلامى و بدنبال تغيير نام وزارت كشاورزى و منابع طبيعى به وزارت كشاورزى و عمران روستايى، سازمان دامداران متحرك نيز با حفظ اختيارات قبلى به مركز عشايرى ايران تغيير نام يافت و همزمان با تصويب اساسنامه وزارت جهادسازندگى (سال ١٣٦٢) به اين وزارتخانه ملحق و تحت عنوان سازمان امور عشاير ايران به فعاليتهاى خود ادامه داد. در سال ١٣٦٣ اين سازمان از كد بودجه‌اى مستقلى در لايجه‌

[١] - عشاير و عمران، سازمان برنامه و بودجه، آبان‌ماه ١٣٦٣، ص ١٢- ١١.