موقعيت عشايرى چشمگيرى دارند، به مراتب كمتر از استان مركزى بوده است و يا با وجوديكه براى استانى مانند مازندران، اعتبارى اختصاص داده‌اند عشاير استانهاى خراسان و اصفهان از اين اعتبار بهره‌اى نبرده‌اند. متأسفانه نحوه توزيع اعتبارات عمرانى عشايرى قبل از انقلاب بين استانهاى كشور به تفكيك سنوات مختلف اين واقعيت را نشان مى‌دهد كه تمامى استانهاى عشايرى سهم مناسبى از اين اعتبارات را نداشته‌اند و نحوه توزيع اعتبار با امكانات و توسعه و ميزان جمعيت عشايرى و درجه عقب افتادگى و ساير اولويتها تناسب و تطابق لازم را نداشته است.

همانطور كه اشاره شد اين بستر براى رشد و توسعه خود نياز به سيستمى داشت كه جهادسازندگى از آن برخوردار بود.

اهم ويژگيهاى اين سيستم عبارتند از:

١- اعتقاد، تعهد و اخلاص نسبت به اسلام و انقلاب اسلامى.

٢- قناعت و ساده‌زيستى و بى‌آلايشى.

٣- پيوند عميق با روحانيت، مردم و احساس تعلق بمردم و اعتماد مردم به آنها. همانطور كه اشاره شد، همواره عشاير از حكومت شاهان و دستگاه بوروكراسى آنان فاصله مى‌گرفتند. اما امام با برگزيدن نام" ذخاير انقلاب" براى عشاير جايگاه ويژه‌اى برايشان قائل گرديد و با واگذار شدن امور عشايرى در سال ١٣٦٢ به جهادگران اين اعتماد بين عشاير و حكومت اسلامى بيشتر گرديد.

٤- داشتن روحيه ايثارگرى، عشق و علاقه به خدمتگزارى به مردم و حذف بوروكراسى زايد ادارى.

از آنجا كه مسأله عمده عشاير عدم توجه به نظام اقتصادى و معيشتى اين جمعيت محروم بود. پس از انقلاب اسلامى با تغييراتى كه در اهداف و سياستهاى سازمان بوجود آمد، سعى شد تا با توجه به بافت اجتماعى- اقتصادى عشاير در جهت نيازمنديهاى ايشان، اقداماتى صورت گيرد كه در نهايت عشاير، از يك زندگى متعادل اسلامى در جامعه بهره‌مند شوند. اهم اقداماتى كه در اين جهت صورت گرفته بشرح زير است.

١- كوشش در جهت شناخت عشاير در ابعاد گوناگون و وارد كردن آنها در نظام متداول برنامه‌ريزى كشور.