طبيعى يادآور مى‌شوند كه اين ويژگى‌هاى متمايز صرفاً تمام ويژگيهاى آنها نمى‌باشد و در واقع حتى مهمترين آنها نيز نيستند. آنها اهداف سازمانى و ارتباط آنها با رفتار افراد را غامض‌تر مى‌پندارند. عمدتاً به اين دليل كه تحليل گران سيستم طبيعى توجه بيشترى به رفتار داشته و در نتيجه بيشتر در مورد ارتباط متقابل و پيچيده ساختارهاى هنجارى و رفتارى سازمانها، تأمل مى‌كردند.

دو مطلب كلى ديدگاه آنها را در مورد اهداف سازمانى مشخص مى‌كند. اول اينكه در بسيارى موارد، بين هدفهاى بنيان شده و «واقعى» كه بوسيله سازمان پى‌گيرى مى‌شود عدم سنخيت وجود دارد. دوم اينكه تحليل‌گران سيستم طبيعى تاكيد دارند كه حتى وقتى هدفهاى مقرر شده دنبال مى‌شوند آنها تنها هدفهايى نيستند كه بر رفتار افراد تأثير مى‌گذارند.

تاكيد عمده ديدگاه سيستم طبيعى اين است كه سازمانها بيش از آنكه ابزارى جهت دستيابى به هدفهاى محدود و مشخص باشند اساساً گروههاى اجتماعى هستند كه براى تطابق و بقا در محيط خاصى تلاش مى‌كنند. بنابراين سازمانهاى رسمى مانند گروههاى اجتماعى تحت تاثير يك هدف برتر يعنى «بقا» مى‌باشند.[١] نگرش سيستمهاى باز: نگرش سيستمهاى باز اگر چه ديرتر از ديدگاههاى سيستم عقلايى و طبيعى توسعه يافت، اما به سرعت هوادارانى به دست آورده و برداشت از سازمان، ويژگيهاى اصلى و فرآيندهاى آن را دگرگون نمود. اين ديدگاه بر پيچيدگى و تغيير پذيرى اجزاى انسانى آن (هم افراد شركت كننده و هم گروههاى فرعى) و ضعف ارتباطات بين آنها تاكيد مى‌ورزد. اجزاء يك سازمان قادر به فعاليتهاى نيمه مستقل مى‌باشند. بسيارى از اجزاء در بهترين شكل ارتباط خود، با ساير اعضاء ارتباط ضعيفى دارند. تصور سيستم‌هاى باز به سادگى ديدگاههاى مرسوم در مورد ويژگيهاى ساختارى سازمان را برهم نمى‌زند بلكه توجه را از ساختار به فرآيند معطوف مى‌سازند. به علاوه ديدگاه سيستم‌هاى باز به وابستگى متقابل سازمان و محيط بيشترين توجه را دارد. مدل سيستم باز به جاى ناديده گرفتن محيط كه در مورد سيستم عقلايى صادق بود يا تلقى‌

[١] -/ همان منبع، ص ١٠٠- ٩٩.