بخش صنعت در نقاط روستايى ايران مشتمل است بر صنايع خانگى قاليبافى، گليم بافى، ريسندگى و پارچه بافى و ... اين فعاليت همواره يكى از مهمترين فعاليتهاى كمكى و جايگزينى خانوار روستايى بوده است. با وجود اين كه هميشه در روستاهاى ايران اين فعاليت در محدوده خانوار و به كمك اعضاى خانوار انجام مى‌شد، ولى هيچگاه به رشد و شكوفايى نرسيده و در كنار فعاليت كشاورزى همواره فعاليت درجه دوم محسوب شده است. هنگامى كه فعاليت كشاورزى در معرض آسيبهاى اجتماعى و طبيعى قرار مى‌گرفت، خانوار روستايى از اين فعاليت به عنوان كمك استفاده مى‌كرده است. مواد اوليه و خام به كار گرفته شده در اين فعاليتها نيز حاصل از ستانده‌هاى فعاليتهاى كشاورزى بوده است. از آنجا كه طى سالهاى متمادى استفاده از تكنولوژى در اين فعاليتها رايج نشده، لذا خانوار روستايى براى انجام آن متحمل هزينه‌هاى اضافى نمى‌شده و حتى نيروى انسانى مورد نياز را هم از افراد خانوار تأمين مى‌كرده است. با استناد به مطالب فوق مى‌توان گفت كه طى دهه ٦٥- ١٣٥٥ از سهم اشتغال در بخش صنعت در مناطق روستايى، به نسبت سالهاى گذشته كاسته شده است. (جدول ٨)

اشتغال در بخش خدمات‌

اشتغال در بخش خدمات بويژه در سالهاى اخير رشد شايان توجهى داشته است. سهم اين بخش از كل اشتغال ٦/ ٩% در سال ١٣٣٥، به ٦/ ٢٠% در سال ١٣٦٥ رسيده است. رشد بخش خدمات در نقاط روستايى بيشتر ناشى از رشد خدمات عمومى، اجتماعى و شخصى است. زيرا سهم آن از ٥/ ٥% در سال ١٣٣٥، به ٦/ ١٤% در سال ١٣٦٥ رسيده است. از نكات قابل توجه در بخش خدمات اين است كه زيرگروه بازرگانى طى سى سال اخير رشد شايان توجهى نداشته و از ٣/ ٢% به ٦/ ٢% رسيده است. اين امر نشان مى‌دهد كه امر مبادله كالا و معاملات، بيشتر با بازارهاى شهرى انجام مى‌شده و اين فعاليت در روستاها زمينه‌ساز ايجاد اشتغال نبوده است. گسترش بخش خدمات به‌دليل رشد فعاليتهاى خدماتى است كه دولت در اين مناطق ايجاد كرده است. (جدول ٨)