نهادگرائى و جهاد سازندگى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٧٠ - ٦- جايگاه جهاد درنظام برنامه ريزى كشور بانگاهى به ضرورتهاى توسعه اقتصادى
٢- توجه بيشتر به ركن اصلى فعاليت عشاير (دامدار سنتى) كه بخش اصلى نيروى فعال در آن متمركز گرديده است.
٣- سرمايهگذارى در زيرساختهاى اقتصادى و اجتماعى عشاير كشور.
٤- بكارگيرى شيوههاى اجرايى متناسب با بافت اجتماعى و اقتصادى عشاير در ارائه خدمت به ايشان.
٥- جلب مشاركت بيشتر توده عشايرى در زمينه مسائل و امور اجرايى مربوط.
٦- تأمين و عرضه ارزاق و كالا و نيازهاى مصرفى عشاير به نرخهاى عادلانه.
٧- انجام حمايتهاى مالى و اجرايى و پرداخت وام به عشاير در چارچوب سياستهاى اعتبارى دولت. تحليل روند فعاليتهاى جهادسازندگى در اين خصوص در بخش آتى ذكر مىگردد.
٦- جايگاه جهاد درنظام برنامهريزى كشور بانگاهى بهضرورتهاى توسعه اقتصادى
براى ورود به اين بحث ضرورت دارد ابتدا مختصرى از مفاهيم برنامهريزى ذكر گردد.
٦- ١- مرورى برمفاهيم اصلى برنامهريزى
برنامهريزى، يك جريان آگاهانه است كه چگونگى رسيدن به هدفهاى معين و مشخص را با توجه به وضع موجود و امكانات در دسترس، و چارچوب فعاليتهاى هماهنگى و مرتبط با يكديگر و در زمانى مشخص براى آينده، پيشبينى مىكند.
هر نظام برنامهريزى داراى سه مرحله است:
١- تعيين هدفهاى نهايى ٢- انتخاب ابزارهايى كه براى رسيدن به آن هدفها لازم است ٣- اجراء و عملى كردن راهحلها و استفاده از ابزار در عمل[١] مايكل تودارو، برنامهريزى اقتصادى را اينگونه تعريف مىكند: «برنامهريزى
[١] - يان تين برگن، برنامهريزى مركزى، ترجمه احمد عظيمى بلوريان، تهران، انتشارات سازمان برنامه و بودجه، مركز مدارك اقتصادى- اجتماعى و انتشارات، ١٣٦٣، ص ١٥- ١٤