درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٥٨ - يادآوران
خداوند نور آسمانها و زمين است. مثل نور خداوند همانند چراغدانى است كه در آن چراغى (پر فروغ) باشد، آن چراغ در حبابى قرار گيرد، حبابى شفاف و درخشنده همچون يك ستاره فروزان، اين چراغ با روغنى افروخته شود كه از درخت پربركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى (روغنش آنچنان صاف و خالص است كه) نزديك است بدون تماس با آتش شعلهور شود! نورى است بر فراز نورى و خدا هركس را بخواهد به نور خود هدايت مىكند و خداوند به هر چيزى داناست.
(اين چراغ پرفروغ) در خانههايى قرار دارد كه خداوند اذن فرموده تا اوج گيرند و بالا روند؛ خانههايى كه نام خدا در آنها برده مىشود و صبح و شام در آنها تسبيح او مىگويند ... مردانىكه هيچ تجارت و معاملهاى آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و زكات غافل نمىكند. آنها از روزى مىترسند كه در آن، دلها و چشمها زير و رو مىشوند.
برجستگان اين مرحله از ذكر الهى يعنى محمد و آل محمد صَلَواتُاللَّهِعَلَيهِم يگانه «راه رسيدن به خدا» و تنها وسيله ذكر پروردگار مىباشند، بهگونهاى كه ذكر الهى بدون راهنمايى و رهبرى آنان امكانپذير نيست و بر كسانى كه خواستار سلوك راه خدا هستند، لازم است از آنان پيروى كرده و با اطاعت از آنان به ذكر الهى دست يافته و به ذات اقدس حق، تقرب حاصل كنند.
از مهمترين ويژگىهاى اين دسته از ذاكران الهى يعنى محمّد و آل محمد صَلَواتُاللَّهِ عَلَيهِمأَجْمَعِين يادآور بودن و مذكّر بودن آنهاست؛ خصلتى كه از هر كس ساخته نيست؛ زيرا قطعاً هر كسى نمىتواند ياد خدا را در دلها زنده كند و چراغفروزانى باشد كه بر دلهاى غفلتزده بتابد و وجدانهاى خوابيده و افسرده را بيدار كند و درون آنها را با بيدارى الهى روشنى و صفا بخشد.