درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ٢٢٠ - شمس از نگاه مولوى

(...) خر را نظام دين گفتم‌

پشك را عنبر ثمين گفتم‌

اندر اين آخور جهان ز گزاف‌

بس چمن نام هر چمين گفتم‌

طوق بر گردن كپى بستم‌

نام اعلى بر اسفلين گفتم‌

عذر خواهيد روح را كه ز عجز

صفت روح بهر طين گفتم‌

حليه آدم و خليفه حق‌

به هر ابليس و هر لعين گفتم‌

زاغ را بلبل چمن خواندم‌

خار را سرو و ياسمين گفتم‌

ديو را جبرئيل كردم نام‌

ژاژ را حجت مبين گفتم‌

اى دريغا كه كان نفرين را

از طمع، چند آفرين گفتم‌

از خرى بود آن نبُد ز خرد

كه خر ماده را تكين گفتم‌

توبه كردم از اين خطا گفتن‌

همه عمرم بس ار همين گفتم‌[١]

عار بادا جهانيان را عار

از دو سه ماده ابله طرار

شكلك زاهدان ولى زدرون‌

ليس فى الدار سيدى ديار

به دو پول سياه بتوان يافت‌

زين چنين خربطان دو سه خروار[٢]