درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ٢٠٧ - شمس از نگاه مولوى

خاموش كن و بى لب خوش طال بقا مى‌زن‌

مى‌ترس كه چشم بد بر طال بقا كوبد[١]

اى چرخ تو را بنده وى خلق ز تو زنده‌

احسنت زهى خوابى، شاباش زهى زيبا

يا رب دل بازش ده صد عمر درازش ده‌

فخرش ده و نازش ده تا فخر بود ما را[٢]

از دور بديده شمس دين را

فخر تبريز و رشك چين را

آن چشم و چراغ آسمان را

آن زنده كننده زمين را

و اللّه كه از او خبر نباشد

جبرئيل مقدس امين را[٣]

زد حلقه روح قدس، مه من بگفت كيست؟

آواز داد او كه: كمين بنده در درست‌[٤]