درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٥٤ - ٢ ذكر وصفى
خدايا! دلهاى شيدا، همه سرگشته و تشنه تواند و خِرَدهاى متفرق و جدا، همه در مورد شناسايى و معرفت تو متفق گشتهاند و از اين رو دلها جز به ياد تو آرام نگيرند و جانها جز به مشاهده جمال تو تسكين نيابند. تويى كه در هرجا تسبيحت گويند و در هر زمانى پرستشت كنند و در هر آن موجود بودهاى و به هر زبان تو را خوانند و در هر دلى تو را به بزرگى ياد كنند، و از تو آمرزش مىخواهم از هر لذتى جز لذت تو و از هر آسايشى جز انس با تو و از هر شادمانى به جز قرب تو و از هر سرگرمى به جز فرمانبردارىات.
خدايا! تو فرمودى و گفته تو حق است: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خدا را بسيار زياد ياد كنيد ياد كردن بسيار و در بامداد و پسين تسبيح او گوييد» و نيز فرمودى و فرموده تو حق است: «مرا ياد كنيد تا من هم شما را ياد كنم». پس تو ما را به ياد كردنت دستور فرمودى و به ما وعده دادى كه براى شرافت و عزت و عظمت بخشى نسبت به ما، تو هم ما را ياد كنى و ما هم اكنون مطابق فرمانت تو را يادكنيم، پس تو هم به وعده خويش وفا كن. اى كه از يادكنندگانت ياد مىكنى و اى مهربانترين مهربانان!
همانگونه كه در اين مناجات نيز اشاره شده است، خداوند در قرآن كريم پيوسته بندگان خود را به ذكر كثير فرا خوانده است. ذكر كثير يكى از مهمترين شرايط دستيابى به حالت ذكر مقامى يا وصفى است. آنها كه مىخواهند به مرتبه ذكر مقامى يا وصفى دست يابند، بايد ذكر كثير الهى را وجهه همّت خود قرار داده و به آداب و شرايط آن آراسته گردند.
برگزارى نمازهاى پنجگانه و نوافل آنها و نيز قرائت قرآن در صبحگاهان و شامگاهان و فرستادن صلوات فراوان و آگاهانه بر محمد و آل محمد