درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٢٤ - ياد و يادآوران
ثالثاً: با ياد خدا است كه انسانها از تاريكى نجات يافته و به روشنايى مىرسند و به صلح؛ سعادت؛ درستى و دوستى دست مىيابند.
مجال آن نيست كه با كاوش فلسفى يا نتايج به دست آمده از راه تجربه علمى، دلايل و مستندات فلسفى و علمىِ حقايق مذكور را توضيح دهيم. در اينجا تنها به اين نكته اشاره مىكنيم كه: ياد خدا، خصوصياتى را در انسان پرورش مىدهد كه نتيجه آن در زندگى دنيا صلح؛ آرامش؛ سعادت و خرّمى است و در عالم ديگر بهشت جاودان الهى و رضوان لذت بخش نامتناهى را نصيب وى مىكند.
ياد خدا در يك نگاه كلى، بينش؛ ارزش؛ منش و روش انسان را بهگونهاى مىپروراند كه رابطه او با ديگران بر اساس محبّت؛ از خود گذشتگى؛ خير خواهى؛ گذشت و مهربانى شكل مىگيرد. نتيجه آن است كه دشمنى جاى خود را به محبت و دوستى؛ خودخواهى جاى خود را به از خود گذشتگى؛ خشنونت جاى خود را به خير خواهى؛ و خشم و انتقام جاى خود را به گذشت و مهربانى خواهد داد.
دست آوردهاى ياد خدا را در پرورش انسان الهى مىتوان در مطالب ذيل خلاصه نمود:
١. بينش خدايى: در بينش انسانى كه به ياد خدا است، زندگى نامتناهى است و عالم دنيا مرحله نخستين زندگى و دوران آمادگى انسان براى زندگى جاودانه ديگر است. انسان در زندگى خويش امكان دستيابى به سعادت كامل و آرزوها و خواستههاى خود را داراست؛ زيرا وابسته به قدرتى مطلق است كه همه هستى در اختيار اوست و او نيز انسان را براى كاميابى و سعادت آفريده و راه دستيابى به سعادت و كاميابى را نيز براى او هموار ساخته و به منظور