درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٢٣ - ياد و يادآوران
وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ[١].
و اين (قرآن) ذكر مباركى است كه (بر شما) نازل كرديم. آيا شما آن را انكار مىكنيد؟!
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ[٢].
اين (كتاب آسمانى) فقط ذكر و قرآن مبين است!
در جاى ديگر، همين قرآن را كه ذكر و ياد است، نور و هدايتگر به صراط مستقيم معرفى كرده است:
قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ\* يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ[٣].
همانا از سوى خدا براى شما نور و كتابى روشنگر آمده است كه خدا به وسيله آن كسانى را كه از آن پيروى كنند به راههاى سلامت و صلح هدايت مىكند و آنان را به اذن خدا از تاريكىها به نور و روشنايى مىبرد و به صراط مستقيم رهنمايى مىكند.
از نظر قرآن كريم:
اولًا: تعاليم انبيا، هدايتگر انسانها به سوى صلح؛ سعادت؛ نور و روشنايى است؛
ثانياً: ياد خدا، گوهر همه تعاليم انبيا است؛
[١] . سوره انبياء: ٥٠.
[٢] . سوره يس: ٦٩.
[٣] . سوره مائده: ١٦.