درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٢٢ - ياد و يادآوران

خداوند از قرآن نيز با عنوان «ذكر» ياد مى‌كند، ذكرى كه ويژه محمد مصطفى صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه و همراهان و پيروان او و دربردارنده اذكارى است كه براى انسان‌هاى پيشين و به وسيله پيامبران گذشته آمده است. آيات متعددى از قرآن شريف به اين حقيقت اشاره دارند، از جمله:

هذا ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُمْ مُعْرِضُونَ‌[١].

اين سخن كسانى است كه با من هستند و سخن كسانى [پيامبرانى‌] است كه پيش از من بودند! اما بيشتر آنها حق را نمى‌دانند و به همين دليل (از آن) روى گردانند.

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ‌[٢].

اين قرآن چيزى جز تذكّرى براى جهانيان نيست.

إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا[٣].

اين يك تذكر و يادآورى است، و هر كس بخواهد (با استفاده از آن) راهى به سوى پروردگارش برمى گزيند!

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‌[٤].

ما قرآن را نازل كرديم و ما به‌طور قطع نگه‌دار آنيم!.

[١] . سوره انبياء: ٢٤.

[٢] . سوره تكوير: ٢٧.

[٣] . سوره انسان: ٢٩.

[٤] . سوره حجر: ٩.