شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٧٣ - ١٤/ ٤ نافلههايى كه مستحب مؤكدند

زوال خورشيد است و پس از ظهر، دو ركعت و پيش از عصر دو ركعت و پس از مغرب دو ركعت و پيش از عشا دو ركعت و سحر، هشت ركعت و سپس نماز وتر را بخواند- كه نماز وتر سه ركعت جدا از هم [دو ركعت و يك ركعت‌] است-، سپس دو ركعت قبل از نماز صبح، و بهترين وقت نماز شب نزد ايشان، پايان شب است».

١٠٩٦. امام صادق عليه السلام: چهار ركعت پس از مغرب را در حضر و سفر وا مگذار.

١٠٩٧. امام رضا عليه السلام: [مقصود از] «پس از سجده‌ها»، چهار ركعت پس از مغرب و [مقصود از] «پشت كردن و ناپديد شدن ستارگان»، دو ركعت پيش از نماز صبح است.[١]

١٠٩٨. الكافى‌- به نقل از حلبى-: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: آيا پيش از عشا و پس از آن، نمازى هست؟

فرمود: «نه، جز آن كه من دو ركعت پس از آن مى‌خوانم؛ ولى جزو نماز شب حسابش نمى‌كنم».

١٠٩٩. علل الشرائع‌- به نقل از ابو بصير-: [امام صادق عليه السلام‌] فرمود: «هر كس به خدا و روز آخرت ايمان دارد، جز با [خواندن نماز] وَتر نخوابد».

گفتم: مقصودتان دو ركعت پس از نماز عشاست؟

فرمود: «آرى، آن دو، يك ركعت حساب مى‌شوند. هر كس آن دو ركعت را بخواند و سپس برايش پيشامدى مرگبار رخ دهد. نمازِ وتر خوانده مى‌ميرد و اگر

[١]. حديث، به دو آيه‌« مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ» و« وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ» اشاره دارد كه خداوند در پاره‌اى از شب، دستور تسبيح داده است و امام على عليه السلام يكى از مصداق‌هاى آيه نخست را اوّل شب و پس از مغرب و يكى از مصداق‌هاى آيه دوم را آخر شب و قبل از فجر دانسته است.( م)