شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٢٧ - تضييع نماز از ديدگاه مفسران

مستمر و مداوم خداوند است-، تحصيل نكرده و آن را تباه نموده است، بويژه اگر اين كار به صورت عادت در آيد و مكرّر صورت بگيرد. با اين بيان مى‌توان روايت امام صادق عليه السلام را ناظر به مصداق اخير تضييع، يعنى در غير وقت خواندن دانست، بى آن كه مصداق اوّل را نفى كرده باشد؛ زيرا مصداق اوّل، يعنى ترك كلّى نماز، به روشنى، مصداق تضييع شمرده مى‌شود و بى ترديد، زيان‌هاى آن مانند دچار شدن به غَى و فرجام بد را در پى دارد. به جهت اين آشكارى، امام عليه السلام نيز از ذكر آن، صرف نظر كرده و به بيان مصداق‌هاى ديگر، پرداخته است.

سخن پايانى، اين كه: چه بسا بتوان دو تفسير ياد شده را نه ناظر به مصاديق انحصارى، بلكه در صدد بيان دو مصداق بارزترِ تضييع (تباه كردن) نماز دانست. بر اين اساس، تضييع مى‌تواند مصداق‌هاى نازل‌ترى از قبيل عدم اهتمام غير موجّه به امورى چون اوّل وقت، جماعت خواندن و ... داشته باشد، همچنان كه در مقابل، از اهتمام به اين امور به عنوان نشانه‌هاى محافظت از نماز، ياد شده است.