شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩٥ - ١٢/ ٩ چگونگى نماز امام كاظم(ع)

١٢/ ٩ چگونگى نماز امام كاظم (ع)

٩٨١. عيون أخبار الرضا عليه السلام‌- به نقل از عبد اللَّه غروى-: بر فضل بن ربيع‌[١] كه بر پشت بام نشسته بود، وارد شدم. به من گفت: نزديك بيا. نزديك شدم تا در كنارش قرار گرفتم. سپس به من گفت: از اين بالا به [فلان‌] اتاق خانه بنگر.

پس از بالا نگريستم. گفت: در اتاق، چه مى‌بينى؟

گفتم: جامه‌اى به كنار افكنده شده.

گفت: نيك بنگر. با تأمّل و دقّت نگريستم. برايم آشكار شد و گفتم: مردى در سجده است.

گفت: او را مى‌شناسى؟

گفتم: نه.

گفت: اين، مولاى توست.

گفتم: چه كسى مولاى من است؟

گفت: خود را پيش من به نادانى مى‌زنى؟

گفتم: خود را به نادانى نمى‌زنم؛ بلكه براى خود، مولايى نمى‌شناسم.

گفت: اين، ابو الحسن موسى بن جعفر است. من او را شب و روز، نيك مى‌نگرم و در هيچ وقتى از اوقات، او را جز بر همين حالت كه به تو گفتم، نمى‌يابم. او نماز صبح را مى‌گزارد و ساعتى نيز پس از آن، ذكر و دعا مى‌خواند تا خورشيد طلوع كند. سپس سجده مى‌كند و تا نيم‌روز در سجده است و كسى را گمارده تا زوال را انتظار كشد. من نمى‌دانم كِى غلام مى‌گويد: «خورشيد زوال يافت» كه يكباره بر مى‌خيزد و نماز را آغاز مى‌كند، بى‌آن كه [وضويش‌] را نو كند. پس مى‌فهمم كه در سجده‌اش نخوابيده و چرت نزده است.

پيوسته [اين گونه است‌] تا نماز عصر را به پايان برد و پس از آن، سجده مى‌كند و پيوسته در سجده است تا خورشيد، ناپديد شود. در اين هنگام، از سجده بر مى‌خيزد و بى آن كه [وضويش را] نو كند، نماز مغرب را مى‌خواند، و پيوسته در نماز و ذكر و دعاى‌

[١]. زندانبان امام كاظم عليه السلام.