شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٦٣ - با هم خواندن دو نماز در سنت پيامبر صلى الله عليه و آله

اينك و در پى طرح موضوع، نوبت آن است تا گستره جواز جمع بين دو نماز را كه ميان شيعيان و اهل سنّت مورد مناقشه قرار گرفته، با تأكيد بر سنّت نبوى، به اختصار، بحث و بررسى نماييم.

با هم خواندن دو نماز در سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله‌

روايات بسيارى از پيامبر صلى الله عليه و آله در صحاح، سنن و مسانيد به چشم مى‌خورند كه بر جواز با هم خواندن دو نماز (ظهر و عصر، مغرب و عشا) در غير سفر و از روى اختيار دلالت دارند. اينك تنها به نقل گوشه‌اى از آنها مى‌پردازيم:

ابن عبّاس مى‌گويد:

إنَّ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله جَمعَ بين الظُّهرِ و العصر و جَمَع بين المَغربِ و العشاء بِالمدينة و هو مُقيم على غَير خَوف و لا شى‌ء اضطرُّه إلى‌ ذلكَ، فَقالوا: فَلِمَ يا أبا عبّاس؟ قالَ:

أراد أن لا يُحرِجَ امّتَهُ.[١]

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در مدينه در غير سفر و ترس و چيزى كه او را ناگزير به آن كار كند، ميان ظهر و عصر، جمع كرد. به ابن عباس گفتند: چرا، اى ابو عباس؟ گفت:

مى‌خواست تا امّتش به دشوارى نيفتند.

عبد اللَّه بن شقيق نيز چنين آورده است:

خَطَبَنا ابن عبّاس يَوماً بَعد العصرِ حَتّى‌ غربت الشمس و بَدَت النجوم و جَعَلَ النّاسُ يَقولون: الصَّلاةَ الصَّلاةَ، قالَ: فجاءه رَجُلٌ مِن بَنى تَميم لا يفترُ و لا يَنثَنىٍ: الصَّلاةَ الصَّلاةَ، فقال ابنُ عبّاسٍ: أتعلّمنى بِالسنّة لا امَّ لَكَ؟! ثُمَّ قالَ: رَأيتُ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله جَمَعَ بَين الظُّهرِ وَ العَصرِ و المَغربِ وَ العِشاء.

قالَ عبد اللَّه بن شقيق: فَحاك فى صَدرى مِن ذلك شَى‌ءٌ فَأتَيتُ أبا هُريرَةَ فسَألتُهُ فَصَدَّقَ مَقالَتَهُ.[٢]

[١]. المعجم الكبير: ج ١٢ ص ٥٨.

[٢]. صحيح مسلم: ج ١ ص ٤٩١ ح ٥٧.