ولايتت و ولايت پيامبرت و ولايت امامان، از اوّلين تا آخرين آنها، گردن مى‌نهم» و نام امامان را مى‌برى. سپس بگو: «خدايا! به اطاعت تو و ولايت ايشان و خشنودى به آنچه ايشان را بِدان برترى بخشيدى، گردن مى‌نهم. نه انكار[١] مى‌كنم و نه از سر كبر، سر مى‌پيچم، به همان معنا كه در كتابت نازل كردى و با همان حدّ و مرزى كه برايمان آورده و نياورده است. باورمند، اقرار كننده و تسليم به آن هستم و به آن رضايت دارم. اى خداى من! تو را و سراى آخرت را بدان مى‌طلبم كه از بيم و اميد آن به تو روى آورده‌ام. پس تا زنده‌ام، همين گونه زنده‌ام بگذار و به گاه مرگ نيز مرا بر همين عقيده بميران و به گاه برانگيختن نيز مرا همين سان برانگيز، و اگر از من كوتاهى‌اى در گذشته بوده، از آن به سوى تو، توبه مى‌كنم و به آنچه نزد توست، رغبت مى‌ورزم و از تو مى‌خواهم كه مرا از نافرمانى‌ات حفظ كنى و مرا تا زنده‌ام، چشم بر هم زدنى و نه كمتر و نه بيشتر، به خودم وا ننهى، كه نفس به زشتى فرمان مى‌دهد، مگر آن كه تو رحم كنى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان! و از تو مى‌خواهم كه مرا با اطاعتت نگاه دارى تا در همان حالت و با خشنودى‌ات از من، مرا از دنيا ببرى و فرجام مرا سعادت قرار دهى و براى هميشه دگرگونش نكنى، كه نيرويى جز از سوى تو نيست».

٨٤٧. فلاح السائل‌- به نقل از جميل بن درّاج-: مردى بر امام صادق عليه السلام وارد شد و به ايشان گفت: اى سَرور من! سنّ من بالا رفته و خويشانم مرده‌اند و من بيمناكم مرگم برسد، در حالى كه كسى كه مونس من باشد و به او مراجعه كنم، نداشته باشم.

امام به او فرمود: «از ميان برادران دينى‌ات، كسانى از خويشان نسبى و سببى‌ات به تو نزديك‌ترند و انس تو با آنها از انس با خويشانت بيشتر است. با اين همه، اين دعا را در پى هر نماز بخوان:" خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست.

خدايا! انسان راستگو گفته است كه تو گفته‌اى: در هيچ يك از كارهايم به اندازه‌

[١]. ترجمه طبق نسخه تهذيب الأحكام و إقبال الأعمال است كه« منكر» و نه« متكبّر» دارند.