شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٧ - ١٠/ ٤ دعاهاى روايت شده از امام باقر(ع)

دستانِ پر از گناه من است كه به سوى تو بلند كرده‌ام و چشمان پُراميدم كه به سوى تو دوخته‌ام و حقّ آن كه با خوارى و پشيمانى، تو را مى‌خواند، آن است كه به تفضّل و كرم، اجابتش كنى.

سَرور من! آيا مرا از شوربختان آفريده‌اى تا گريه‌ام را به درازا كشم، يا از خوش‌بختان آفريده‌اى تا اميدم را بشارت دهم؟

سَرورم! آيا اعضايم را براى زده شدن با گرزها آفريده‌اى؟ آيا روده‌هايم را براى نوشيدن آب جوشانِ دوزخ آفريده‌اى؟

سَرورم! اگر بنده‌اى را توانايى گريز از مولايش بود، من نخستين گريزندگان از تو بودم؛ امّا مى‌دانم كه از دست تو به در نمى‌روم.

سَرورم! اگر عذاب كردنم، بر فرمان‌روايى تو مى‌افزايد، از تو شكيب بر آن را خواهانم؛ امّا مى‌دانم كه نه اطاعت مطيعان به مُلك تو مى‌افزايد و نه نافرمانى نافرمانان، از آن مى‌كاهد.

سَرورم! من چه هستم و چه منزلتى دارم؟! خطاهايم را به فضلت بر من ببخشاى و پرده سترت را بر من بپوشان و با روى كريمانه‌ات، از توبيخ من چشم بپوش. خداى من و سَرورم! بر من هنگامى كه در بستر مرگ افتاده‌ام، رحم كن؛ هنگامى كه دستان دوستانم مرا مى‌چرخانند و نيز هنگامى كه در غسّال‌خانه انداخته‌اند و همسايگان صالحم مرا غسل مى‌دهند و نيز هنگامى كه جنازه‌ام بر دوش خويشانم برده مى‌شود و نيز بر تنهايى و غربت و بى‌كسى‌ام در آن خانه تاريك، رحم كن».

١٠/ ٤ دعاهاى روايت شده از امام باقر (ع)

٨٤٠. امام باقر عليه السلام: كمترين چيزى از دعا كه پس از [نماز] واجب كفايت مى‌كند، اين است كه‌