بگويى: «خدايا! همانا من هر نيكى را كه مى‌دانى، از تو مى‌خواهم و از هر بدى كه به آن دانايى، به تو پناه مى‌برم. خدايا! من آسايش در همه كارهايم را از تو مى‌خواهم و از رسوايى دنيا و عذاب آخرت به تو پناه مى‌برم».[١]

٨٤١. امام صادق عليه السلام: روزى بر پدرم وارد شدم و [ديدم‌] هشت هزار سكّه طلا به فقيران مدينه صدقه مى‌دهد و خانواده‌اى بالغ بر يازده تن را آزاد كرد و اينها مرا شگفت زده كرد.

پدرم به من نگريست و سپس فرمود: «آيا مى‌خواهى كارى ياد بگيرى كه اگر تنها يك بار پس از هر نماز واجب انجام دهى، برتر از آن چيزى است كه ديدى انجام دادم، حتى اگر آن را به درازاى عمر نوح انجام دهم؟».

گفتم: چه كارى؟

فرمود: «پس از نماز مى‌گويى:" گواهى مى‌دهم كه معبودى جز خداى يگانه بى‌همتا نيست، فرمان‌روايى و ستايش، از آنِ اوست، زنده مى‌كند و مى‌ميراند و مى‌ميراند و زنده مى‌كند. خير به دست او و بر هر كارى تواناست. هيچ نيرو و توانى جز از سوى خداى والاى بزرگ نيست. منزّه است خداوند مُلك و ملكوت. منزّه است خداوند عزّت و جبروت. منزّه است خداوند حشمت و عظمت. منزّه است خداى زنده ناميرا. منزّه است پروردگار والاى من. منزّه است خداى بزرگ من. او را تقديس و ستايش مى‌كنم. همه اينها- اى پروردگار من- اندك است. تو منزّهى به شمار آفريده‌هايت و وسعت عرشت و رضايت خودت و اندازه خواسته‌ات و شمار آنچه كتابت احصا كرده و انبوه آنچه كتابت شماره نموده و سنگينى آنچه كتابت گرد آورده است و چندين برابر همه اينها تا آن جا كه به شماره نيايد و نيز به تعداد آفريده‌هايت، انبوه آفريده‌هايت و سنگينى آفريده‌هايت و چندين برابر همه اينها، آن گونه كه به شماره نيايد و نيز عدد مردمانت و انبوه مردمانت و سنگينى مردمانت و چندين برابر همه اينها، و به عدد دانسته‌هايت و انبوه دانسته‌هايت و چندين برابر آنها، آن سان كه به شماره نيايد.

[١]. كتاب من لا يحضره الفقيه و مكارم الأخلاق، صلوات بر پيامبر و خاندانش را نيز در آغاز حديث دارند.